In verbinding

Laat je meevoeren
met de wind
met het ruisen van de bomen
Voel het in je hart en ziel
Je doel misschien nog niet in zicht
ga je mee
met je eigen stroming
In je hart
voel je een licht
Blijf kijken
Voelen
Ervaren
Groei van alles wat je beleeft
Want alles
Alles
heeft een reden
en leidt je naar
waar je zijn wil
Blijf kijken
vanuit je hart
in liefde
en zie 
hoe wonderen
ontstaan.

@Ellis

Drie jaar geleden

Vandaag is het precies 3 jaar geleden dat wij in elkaars ogen keken. En hoe. Een blik die allesomvattend was.
Vanaf deze dag begon onze reis.

Wat hebben we veel meegemaakt, doorleeft, overleeft en toch maar "even" allemaal gedaan.
Altijd zijn we blijven geloven. 
Ik ben trots. Trots op jou en trots op ons.
We hebben wonderen leren kennen waarvan we nooit hadden gedacht dat ze zouden bestaan.
We hebben samen al een hele reis mogen beleven in 3 jaar tijd en onze weg samen is zich nog steeds aan het ontvouwen. Hij gaat vast ergens heen leiden en ik kan er alleen maar naar uitkijken om de weg die nog voor ons ligt samen te mogen bewandelen.

Voor het allereerst in 3 jaar tijd zijn we op 6 oktober 2015 écht samen. Dat is bijzonder. Ik ben dankbaar.
Nog steeds, elke dag.

Ik gebruik niet snel een gedichtje of woorden van iemand anders maar deze keer "leen" ik een stukje van Toon Hermans. Omdat het zo lief is. Voor jou.

Laat ons als twee vogels vliegen
Op de vleugels van de wind
Laat ons elke keer genieten
Als de nieuwe dag begint
Laat ons zoeken naar het wonder
Laat ons drinken uit de graal
En laat ons zeggen als we oud zijn
't was een schitterend verhaal.

-Toon Hermans-

I love you

Oude foto's en waardevolle herinneringen

Gisteren zijn we begonnen met het opruimen van de zolder.
Dat doe je wel even, denk je dan.
Totdat je foto's tegenkomt en voor je het weet zit je daar een half uur ingedoken.

Zo kwam ik gisteren een doosje tegen met foto's van Diana.
Foto's van haar als klein meisje. Foto's met haar moeder. 
Gezichten, momenten, liefde. Vervlogen tijden. Herinneringen.
Het raakte me om dit allemaal te zien. 
Je ziet een stukje van een leven voorbij komen dat je kent van verhalen. En van foto's. Háár leven. Het leven van de vrouw waar ik zo ontzettend veel van hou.
Hoe was ze vroeger echt? Hoe was haar moeder? Het ziet er allemaal zo liefdevol uit.
Lachende gezichten, handen die elkaar vasthouden. Een kus. 
In de speeltuin, op de draaimolen.
Sneeuwballen gooien in de bergen. Zoveel plezier.
Foto's uit een leven toen haar moeder er nog was.

Het beeld dat ik heb van haar jeugd bestaat eigenlijk uit twee delen. De periode van geboorte tot een jaar of 10/11, toen haar moeder nog leefde, en de periode erna. Toen was ineens alles anders.
En ik realiseer mij, ik weet en ik voel hoeveel impact dat gehad heeft. Op zowel Diana als op haar vader. Haar moeder was een spil in het gezin. Haar vertrouwde basis. Een zon in haar leven. 
En die zon ging even onder. 
Ik ben ervan overtuigd dat diezelfde zon ook weer op is gekomen, alleen op een andere manier. Zij zal altijd over Diana stralen. 

Op dit soort momenten ben ik me dan ineens ook weer even bewust van de tijd. Van het feit dat we elkaar nu pas tegen zijn gekomen. En normaal denk ik zo niet. Want ik ben alleen maar dankbaar dát we elkaar zijn tegengekomen. 

Maar als ik haar foto's zie dan is er zo een moment waarin ik voel dat ik al veel eerder van haar had willen houden. Ik had al veel eerder plezier met haar willen maken, haar troosten in moeilijke tijden. 

Ik zie nog steeds zo nu en dan als ik naar Diana kijk het kleine meisje in haar. Het meisje dat zij ooit was. Zo voel en zie ik toch steeds een klein stukje van het meisje van toen.

Hoewel ik zo wel eens terug kan gaan in de tijd en kan mijmeren over wat was en wat niet geweest is, of wel, ben ik verder vooral in het NU.
Met alles wat IS. 
Alles wat we hebben.
Samen genieten van de kleine grote dingen die er zijn. Van de wondertjes die nog steeds op ons pad komen.
Alleen al samen kijken naar de zonsondergang. Vlinders die voorbij fladderen (en elke dag die witte vlinder bij ons raam), genieten van een heerlijk kopje koffie. Elkaars spiegel zijn en elkaar helpen. En ik kan nog wel even doorgaan. Het is mooi. 
Gelukkig en dankbaar dat ik de weg die nog voor ons ligt samen met haar mag bewandelen.
And by the way....Ik heb altíjd van haar gehouden, lang voordat ik haar ontmoette. Zo voelt het echt.

Links: Ellis. Rechts: Diana

Zomaar een dag

Met mijn hoofd in de zon en mijn voeten op de grindtegels buiten (waar ik overigens nog steeds niet echt aan kan wennen) kijk ik naar onze prachtige vlinderstruik.
Waarvan ik in het najaar even dacht na het snoeien, dit komt nooit meer goed.
Ik zie een vlinder, zij daalt neer op de mooie paarse bloem en ik kijk er vol bewondering naar.
In de zomer was het een komen en gaan voor vele prachtige gekleurde vlinders in onze tuin.
Vaak zaten we samen 's morgens met een kopje koffie te genieten van het moois wat voorbij kwam.
Het dansen van twee witte vlinders, de mooie blauwe lucht, een heerlijk kopje koffie en elkaar.
Dat zijn dan van die kleine geluksmomenten waar je echt blij en gelukkig van wordt.
Veel is er niet voor nodig en dat beseffen wij samen maar al te goed.