De weg van het hart

Soms denk ik nog weleens terug aan de periode voordat Diana en ik echt samen kwamen.

Aan hoe moeilijk en hectisch die was.

Maar ook zo bijzonder en vol wonderen.

In die tijd zag ik niet waar onze weg naartoe zou leiden.

Zou hij wel ergens heen leiden?

Wat was de reden van alles?

Ik kon het niet zien.

Eén ding weet ik wel. Alles wat we deden, zeiden, alles wat er gebeurde was altijd vanuit ons hart. Altijd vanuit liefde. En dát kon ik wel heel goed voelen. Het maakte dat ik er voor een stukje rust in kon vinden en me makkelijker mee liet voeren met de stroom die er was.

Er was een tijd dat we een paar maanden geen contact hadden. Het werd te gecompliceerd. Te moeilijk. We kregen te maken met op de vlucht slaan, terug proberen te gaan naar het oude. Het kon allemaal niet, het was te moeilijk, te onmogelijk. 

Angst had zich meester gemaakt van het hart.

Ik zal die laatste dag nooit vergeten. We ontmoetten elkaar om te praten. En het eindigde in een "afscheid".

Nog een laatste blik. Nog even haar hand in de mijne. Ik moest het accepteren, respecteren. Ik had geen andere keuze.

De verbinding bleef echter bestaan. Hoewel het pijn deed in mijn hele binnenste was zij nooit uit mijn hart.

In alles wat ik deed ging ze met me mee. Ze zat in mijn hart, in mijn ziel. Dat zou nooit meer veranderen.

Daar was het beeld van de oude vrouw die ik ooit zou worden. Een oude vrouw die heeft moeten leren leven met een stukje hart dat van haar afgebroken is. Spijtig kijkt ze uit het raam. Ze staart naar de bomen en denkt aan vervlogen tijden. Aan wat had kunnen zijn. Dankbaar dat ze dat wat wel geweest was mee had mogen maken, maar met spijt dat ze niet haar hart had kunnen volgen. 

Ik schrok van dat beeld.

Ik probeerde het vrij te geven. Met liefde voor haar altijd aanwezig, ging ik zelf door.

En op dat moment brokkelde alle omhulsels die haar hart in hun greep hielden in duizenden stukjes af.

En raakte mijn hart in alle hevigheid. De stroming tussen onze twee harten was weer open.

Helaas zie ik in mijn omgeving hetzelfde verhaal gebeuren. 

Ik zie hoe angst zich meester maakt van het hart. Het omsluit zich in een omhulsel waarvan lijkt dat er niet meer doorheen gebroken kan worden. Het doet pijn om dit te zien.

Omdat ik weet hoe moeilijk en eenzaam deze weg is, voor beide partijen.

Als ik één ding geleerd en ervaren heb is dat je door die angst alleen maar vast blijft zitten. Het maakt je ziek, het maakt je zeker niet gelukkiger. En uiteindelijk doe je jezelf én je omgeving zoveel meer pijn. 

Als je vanuit liefde en vanuit je hart kunt handelen kan het nooit verkeerd zijn. Misschien wel moeilijk maar nooit verkeerd. 

De weg die ik toen niet kon zien heeft wel degelijk ergens naartoe geleid.

Naar ONS. 

Naar onszelf en naar elkaar.

En nu, ook weer achteraf gezien, zijn er heel wat redenen geweest voor de gebeurtenissen van toen. 

Voor onszelf en voor de mensen om ons heen.

De puzzelstukjes kloppen en voor die paar stukjes die hun plekje nog niet helemaal gevonden hebben weet ik ook zeker dat dat wel gaat gebeuren.

Geloof, vertrouwen en je hart blijven voelen. Dat is wat we gedaan hebben. En altijd blijven doen.

In verbinding

Laat je meevoeren
met de wind
met het ruisen van de bomen
Voel het in je hart en ziel
Je doel misschien nog niet in zicht
ga je mee
met je eigen stroming
In je hart
voel je een licht
Blijf kijken
Voelen
Ervaren
Groei van alles wat je beleeft
Want alles
Alles
heeft een reden
en leidt je naar
waar je zijn wil
Blijf kijken
vanuit je hart
in liefde
en zie 
hoe wonderen
ontstaan.

@Ellis

Momenten die er toe doen

Dream a little dream of me...

Wanneer dromen we nog van elkaar? Of beter gezegd hoe lang?

Je weet vast wel dat als je net verliefd bent je niets liever wil dan samen zijn.

Het liefst wil je elkaar dagen lang in de ogen kijken.

Er is verlangen naar elkaar en de buitenwereld schuift een beetje naar de achtergrond.

Maar hoe zit dat als je al jaren bij elkaar bent?

Soms loop ik door de straten, op die momenten dat het buiten donker is en binnen de lampen aan zijn. 

Er is nauwelijks een huis te vinden waar de tv niet aanstaat. 

Ik zie haar aan tafel achter de laptop zitten. Hij ligt op de bank tv te kijken. Elke avond weer.

Helemaal niks mis mee, als mensen zich daar “samen” gelukkig door voelen. Begrijp me niet verkeerd.

Ik hoor mensen zeggen: “je moet je eigen ding lekker kunnen doen”.

Ja, klopt. Daar is ook niks mis mee. Ik vind het fijn als mijn lieffie lekker zit te bladeren in een tijdschrift op de bank. Maar er gaat nooit een dag voorbij zonder naar elkaar te kijken, een kus te geven of even samen koffie te drinken.

We zitten graag na een drukke dag samen op de bank. Muziekje op de achtergrond en onder het genot van een biertje of glaasje port samen te praten.

Ik ben dankbaar voor deze waardevolle momenten. Dat zijn de momenten die er uiteindelijk toe doen.

Ik hoor vaak het lied van Marco Borsato in mijn hoofd: Als er nooit meer een morgen zou zijn.

Ik besef maar al te goed dat het niet vanzelfsprekend is dat wij samen zijn en tijd een kostbaar iets is. 

Als er nooit meer een morgen zou zijn dan is er maar 1 ding wat ik wens: samen zijn met mijn lieffie en ons gezin.

Het had heel anders kunnen zijn. Voor hetzelfde geld had ik over járen in het bejaardenhuis gestaan, kopje koffie in mijn hand en naar buiten starend. Verlangend en met spijt dat ik mijn hart niet heb kunnen volgen. Spijt dat ik nooit meer momenten met haar heb kunnen delen. 

Dit is een hele tijd mijn schrikbeeld geweest.

Maar zo is het niet gelopen.

We hebben de kans gekregen om het wél te doen. 

Voor mij is er geen later meer. Voor mij is er alleen maar NU. 

En NU kunnen wij samen onze momenten delen.
Door ervaringen weten wij dat het leven binnen 1 minuut compleet anders kan zijn. 

Mijn grote liefde voor haar blijft. Omdat ik blijf kijken. Omdat ik haar ogen blijf zoeken. Omdat we blijven praten, aandacht hebben voor en met elkaar. Omdat ik altijd terug ga naar gevoel. Naar mijn hart, daar waar zij me geraakt heeft en me nog steeds op elk moment van de dag kan raken. 

Al is het nog zo druk, al zijn we nog zo moe, al staan we tussen honderden mensen. ZIJ is degene waar ik altijd naar terugkeer, die ik opzoek en waar ik de rust en de liefde voel. En dan is alles GOED.

We zijn verbonden in liefde en die verbinding is zo sterk en krachtig. 

De wereld is de wereld en wij staan in die wereld. Samen, dwars door alles heen.

Verwachtingen van de wereld, daar word ik steeds minder gevoelig voor. De enige verwachting die er voor mij toe doet is de verwachting van ons samen, die van mij en die van haar.

Als je naar elkaar kunt blijven kijken dan blijf je elkaar ook zien. En als je elkaar blijft zien, ECHT blijft zien dan is in je relatie investeren ook geen opgave, dan IS het er gewoon. Vanuit liefde, vanuit gevoel. Dan is de wereld de wereld waarin je met zijn 2-en, voor jezelf, de krachtige kern vormt.

I dream a little dream of you...always have, always will.

Pure liefde

Ik zie je 
Ik hoor je
Maar meest van alles
voel ik je
De ziel, spatzuiver
zoekt, vindt, raakt
tot in het diepe binnenste
Liefde is alles
wat er dan overblijft
Pure liefde
tot diep in de ziel
Laat het hart overstromen
van GELUK.

@Ellis

Laat het verleden los

Verbondenheid

Even heb ik getwijfeld of ik hierover ga schrijven.
Schrijven over je gevoelens kan makkelijk zijn, om van je af te schrijven. Maar soms ook heel moeilijk.
En gevoelens heb ik flink de laatste tijd. 
Mijn hele leven ben ik een binnenvetter geweest. 
Tot 6 oktober 2012. Nadat ik in jouw ogen heb gekeken is er een achtbaan aan emoties en gevoelens losgekomen. Ik hou het er maar op dat ik steeds dichter bij mezelf kom en daarvoor moet je toch een aantal emoties doorstaan.
Door alle gebeurtenissen sinds die dag zijn die emoties nog meer opgestapeld. Er is zóveel gebeurd...
En ik doorstond alles elke keer maar weer. Ik ging maar door en door en door.
Als je me nu achteraf vraagt hoe ik dat gedaan heb dan heb ik geen idee.
Want op dit moment kunnen herinneringen uit onze hectische periode me echt tot tranen toe raken. Ik word er soms ontroerd door, soms blij door. 
Ik word er soms bang door. Ik word er soms verdrietig van.
De keren dat ik je mocht zien...En weer afscheid moest nemen. Altijd weer afscheid nemen. 
Alle berichtjes via whatsapp die we stuurden. Jij daar en ik waar ik was.
Elke avond welterusten zeggen, via datzelfde whatsapp, en me echt ziels-alleen voelen. 
Vooral dat laatste is een voorbeeld van iets wat me niet in de koude kleren is gaan zitten.
Lieffie, elke avond ben ik zó dankbaar dat ik naast je mag en kan liggen. Dichtbij. 
Maar het maakt me dan ook weleens bang want wat als er ooit een avond komt dat ik weer welterusten moet zeggen via de telefoon? Dat jij weer daar bent en ik hier.
Er zijn vast mensen die nu zullen denken: "mijn god, that's life en get a grip!'.
Maar die mensen weten niet hoe diep het telkens weer in mijn ziel gesneden heeft. Steeds afscheid nemen, op welke manier dan ook. 
En mijn innerlijk weten wíst dat het niet uitmaakte waar je was of wat je deed...Op zielsniveau waren we altijd heel dicht bij elkaar. En als ik daar al eens aan twijfelde dan gebeurde er wel weer iets, het leek wel gestuurd door de kosmos, dat me eraan herinnerde dat je er gewoon was. 
Dan hadden we weer dezelfde droom. Of we zagen of hoorde hetzelfde op hetzelfde moment. En dan voelde je weer heel dichtbij. 
Misschien is het een stukje ego dat bang wordt, hoopt, verlangt. 
Dan heb ik met dat stukje ego toch wel moeite (gehad), zelfs al weet ik vanbinnen echt wel beter. Of het is een lichtelijke "verwarring" want je ziet elkaar en neemt weer afscheid. En je bent zó graag bij elkaar want dan voelt het zó goed, zó mooi en zo alsof je thuiskomt dat je elkaar vanzelf mist en daardoor een beetje lijkt te "vergeten" dat je altijd samen bent, op een dieper niveau. Dit was ook altijd voelbaar als we niet lijfelijk samen waren.
Jij had mijn ziel geraakt en bleef hem raken. Je raakt mijn ziel nog steeds. En dat overdonderde me misschien want wat gebeurde er in hemelsnaam allemaal?!
Oude emoties en angsten, die nog niet uit mijn systeem zijn blijkbaar.
Mijn probleempje is dat gevoel de overhand heeft. Ik kan rationeel wel relativeren maar mijn gevoel overheerst. 
Ik hou ervan als je om me heen bent. Ik word rustig als ik in je ogen kijk. Ik hou ervan om met je te knuffelen. Als ik je hoor vertellen en als ik je zie lachen. Dan danst mijn ziel. 
Ik ben intens dankbaar dat we bij elkaar zijn. En ik realiseer me heel goed dat dat echt niet zo vanzelfsprekend is.
We hebben elkaar weer gevonden. We kwamen in een stroomversnelling terecht waarvan we dachten dat er geen einde meer aan kwam. Maar we verloren elkaar nooit uit het oog en al helemaal niet uit het hart. Sterker nog, we groeiden steeds meer naar elkaar toe. Er was geen ontkomen aan.
Dus tja, wat doe ik met al die gekke emoties, angsten en herinneringen?
Jij zou zeggen: "gooi ze in de kliko meisje". 
Ik laat ze maar zijn. Ze zijn een puntje in het grote geheel. Ik kan ze maar beter accepteren en laten stromen en dan in de kliko gooien. 
Ik vind er mijn weg wel in. Alles komt goed. 

Toeval, herinneringen en gevoel

Toeval bestaat niet. Dat is wat je zo vaak hoort zeggen. En in alle eerlijkheid, de dingen die wij meegemaakt hebben lijken bijna te toevallig om toeval te zijn.
Wat het ook geweest is, het was voor mij een bewustwording om te stoppen met denken en me over te geven naar waar het hart me heen leidde. Naar jou. Elke weg bracht me weer naar jou.
Ja, ik herinner me het boekje nog als de dag van gisteren. 
Evenals de duif op de auto en het veertje. 
Ik kwam op een dag thuis en parkeerde mijn auto. Ik had de motor nog niet uit en er landde een duif op de motorkap die heel rustig bleef zitten en me door het autoraam aan keek. 
Ik maakte er een foto van met mijn gsm.
Later die dag plaatste ik deze foto op facebook. Wij hadden in deze periode even geen contact.
Een tijd later vertelde jij me dat op diezelfde dag,  op hetzelfde tijdstip bij jou een grote duivenveer voor je neer dwarrelde. Je stond naar buiten te kijken en vroeg aan het universum,of aan wie dan ook, om een teken. En daar gebeurde het. Je maakte er een foto van. Zo konden we zien hoe de tijdstippen precies overeenkwamen.

En zo zijn er zoveel 'toevalligheden' en er is zoveel synchroniciteit geweest. 
Dromen die hetzelfde waren, gebeurtenissen die zo overeenkwamen dat we niet anders konden dan verbaasd en dankbaar zijn.
Ik heb jou zo vaak gevoeld, ondanks de afstand en zonder contact te hebben. Ik wist het wanneer je ziek was, ik wist het wanneer er iets aan de hand was en dit klopte telkens weer.
En nog steeds. Zelfs nu in ons samen zijn voel ik jou. 
Waar ik ook ben en wat ik ook doe. Als we niet bij elkaar zijn dan is het net alsof alles een beetje leger voelt, minder betekenis en kleur heeft. Mijn binnenste, mijn ziel, licht op door het zien en voelen van jouw ziel. 
Dus ook al voel ik je altijd, nu we samen zijn besef ik dat naast dat voelen en niet lijfelijk zien ook een verlangen ontstaan is om daadwerkelijk bij elkaar te zijn en het voelen tastbaar te maken. Omdat dat het fijnste is wat er is!
Het dagelijkse leven kan ons weleens opslokken. Ik ben dan meestal degene die aan het einde van de dag opeens spijt kan hebben dat we die middag niet even de tijd hebben genomen voor die kop koffie, elkaar even écht zien en dus ook voelen. Samen kijken we elke dag uit naar de avond. En ja, ik ben meestal degene die in de stress kan schieten als er nog zoveel gedaan moet worden in die avond. Omdat ik doordrongen lijk te zijn van de tijd en het besef hoe kostbaar en dierbaar die tijd is. Vraag me maar niet waar het vandaan komt allemaal want ik heb geen idee. Het is er. En soms is dat best even moeilijk. 

We zijn een samengesteld gezin van 2 vrouwen en 3 kinderen. We leven in deze wereld, in deze maatschappij maar ik heb vanaf het begin gevoeld dat ik samen met jou nooit een 'standaard' gezin zal vormen. Ja, wat is een standaard gezin? Bestaat dat? Weet ik niet. Ik heb alleen weleens een beeld voor me van 2 ouders die elke dag werken, kinderen overal ophalen en 's avonds afgepeigerd op de bank ploffen. De een in de ene hoek en de ander in de andere hoek. De een op zijn telefoon tikkend en de ander voor de tv hangend. Helemaal prima, maar ik kan me dit beeld met jou samen totaal niet voorstellen. 
En elke avond is een cadeautje. We kletsen, we drinken een biertje, luisteren muziek, doen een klein dansje en kijken zo nu en dan een mooie film. Lekker tegen elkaar aan op de bank.
Overdag is het nog vaak zoeken naar de balans. Onze kinderen zijn 8, 9 en 1,5 jaar en het is druk, het is chaotisch en buiten de kinderen spelen nog zoveel andere dingen. Jij bent de praktische van ons twee. Ik verlies mezelf vaak in gevoel. Ik zie helaas elk detail, ik hoor alles, ruik alles en ervaar alles erg intens. 
Ik ben nog te vaak de 'Alice in Wonderland in the world of her own' in deze wereld. Jij staat meer met beide benen op de aarde, in de wereld. 
Ik vind je sterk, ik vind het bewonderenswaardig hoe je alles doet.

Het is weer de tijd dat de kinderen uit school komen en de jongste telg wakker wordt van zijn middag slaapje. En weet je? Ik kijk uit naar het leven, de drukte, de schoolverhalen en de knuffels, kusjes en streken van de jongste. Ik kijk alleen niet zo uit naar het rekenhuiswerk van de middelste, daar heb ik dan, zoals mijn hele leven met rekenen al het geval is, iets minder mee. En waar ik vooral alweer naar uitkijk is de koffie met jou samen, even in je ogen kijken, je handen aanraken. Want die koffietijd hebben we toch maar bewust ingelast. En ik kijk uit naar de avond, samen. Met jou.