Onze nieuwe blog is te vinden op 

lichtophethart

WE zien je graag daar terug .

Koffie en een beetje meer

Het is donderdagochtend. 
Nou ja, ochtend, het is al bijna middag als ik dit schrijf.
Het is een luxe maar we hebben een keer uitgeslapen.
Mijn kindjes zijn bij hun papa en Yannick is vanmorgen naar school gegaan.
Dus lekker nog even terug naar bed. Veel warmer. Een uurtje nog, zeggen we dan.
Om vervolgens om half 12 een keer op te staan. 
Normaal gesproken zouden we dat zonde kunnen vinden van de ochtend. Maar soms ook even niet.
Hoe dan ook, tijd voor koffie. 
Samen zitten we heerlijk nog wat op de bank te kletsen en...te genieten van de rust.
Even geen muziek, geen tv, geen kinderen. 
"Wil je nog koffie?"
"Ja, lekker, doe maar"
En hup, kopje twee en kopje drie zijn een feit.
Ondertussen is het precies 13.13 uur. Buiten regent het al de hele ochtend. Binnen is het lekker warm.
Dit zijn momenten die waardevol zijn. Een "simpel" kopje koffie en wij samen. Verder even helemaal niks.
Om 14.00 uur begint het leven weer. Afspraak huisarts en daarna Yannick weer uit school, eten koken en alle andere dingetjes die er nog liggen.
Maar nu...even niks, even elkaar en koffie.
Soms zou je de tijd even stil willen zetten. Gewoon omdat je zo geniet van het moment en omdat je in alle drukte en toestanden even de rust kunt voelen.

Kinderen

Eind oktober wonen wij precies een jaar hier in ons huisje.
Sindsdien zijn we een gezin met 3 kinderen. 
Hoe fijn is het dat de twee oudsten het goed met elkaar kunnen vinden. Ze spelen samen, stoeien, zorgen voor elkaar. Ook willen ze alles het liefst PRECIES hetzelfde hebben, wil de één soms meer gelijk hebben dan de andere of hebben ze even een kleine ruzie. Dan zijn ze weer trots op elkaar en komen voor elkaar op. 
Tijd om eens kort iets over de kindjes te vertellen.

Yannick, zoon van Diana, is de oudste van de kids. Hij wordt in december 9 jaar en is er trots op dat hij tegelijkertijd met Sinterklaas jarig is.
Zijn grootste hobby is Minecraft en andere computer dingen waar ik weinig kaas van gegeten heb. 
Hij speelt verder graag buiten en crost dan met zijn step door de hele straat.
Het ergste vind hij veters strikken en zijn neus snuiten.
Hij weet veel over planeten en voor de rest is hij ook pienter. Hij houdt erg van de feiten en weet ook heel veel. En hij houdt van moppen en goochelen.
Sinds kort zit hij op schaakles en dit vind hij enorm leuk om te doen. Hij is er ook goed in.
Yannick is heel behulpzaam. 
Hij is vrolijk en hij is vrij aanwezig. 
Op sommige gebieden heeft hij sturing nodig terwijl hij op andere gebieden al heel zelfstandig kan zijn.
Hij is nuchter, een echte man, maar kan ook een hele gevoelige kant hebben.
In zijn spel met Senne is hij meer de leider.

Senne, mijn dochter, is de middelste van de drie. Ze wordt in november 8 jaar.
Afgelopen schooljaar is ze van een Belgische school naar een school in Nederland gegaan. En ze heeft het ontzettend naar haar zin nu. 
Senne ziet dit soort dingen zonder angst tegemoet. Ze verheugt zich er zelfs meestal op. Ze gaat nieuwe vriendjes en vriendinnetjes maken, zo ziet ze het, en maakt ze ook heel gemakkelijk.
Senne is zorgzaam, sociaal, vrolijk. Ze kan heel rustig zijn en soms heel uitgelaten. 
Ze kan uren lekker zitten te spelen maar als ze een filmpje kan kijken doet ze dat liever. Ze houdt van gezelligheid (filmpje, chipje, leuke dingen doen, samen spelen) en van logeren en feestjes. Hoe meer mensen hoe meer vreugde.
Senne is gek op dieren.
Ze word nu natuurlijk wat ouder, begint grenzen te verkennen en als ze boos is dan vliegt ze naar boven om op haar kamer nog wat te mokken. Ze kan erg eigenwijs zijn. 
Ze begint tegenwoordig een beetje de meiden dingen te ontdekken. Oogschaduw, haren, nagellakjes en dat soort dingen.
Ze kan heel gesloten zijn. Daardoor lijkt ze soms een bikkel maar achter die geslotenheid zit iets heel gevoeligs. Soms moeilijk om doorheen te prikken.
In haar spel met Yannick is Senne meer het meegaande type. Terwijl ze met andere kinderen een leidende rol kan hebben.

Dan hebben we nog de jongste telg. Mijn zoontje Yben. In november is hij precies 1,5 jaar.
Yben is altijd bezig, altijd in beweging. Hij speelt veel maar wil wel graag dat mama meegaat. 
Hij weet wat hij wil en als hij iets wil is hij er nauwelijks van af te brengen.
Hij begrijpt al erg veel, we staan er soms versteld van. Motorisch is hij snel. Spraak gaat goed maar iets langzamer.
Yben's grootste favoriet is de stofzuiger. De echte (het liefst aan) en een kleine speelgoed stofzuiger.
Hij dendert ermee door de woonkamer en imiteert ons heel goed. Hij schuift alles aan de kant en stofzuigt overal achter en onder en op. 
Hij houdt van muziek en dansen. Maar tv kijkt hij nooit. Hij heeft daar geen aandacht voor.
Boekjes lezen is een andere favoriet. Vrolijk wijst hij alles aan. Alle dieren zeggen 'Boe'.
Als Yben wakker is dan is het wel zaak hem altijd in de gaten te houden door zijn grote ondernemendheid.
Hij knuffelt graag en is lief. Soms ook heel ondeugend maar dat zie je vanzelf aan zijn oogjes.
Hij heeft heel wit haar, wat vooral ik heel erg leuk vind.

Als alle kids hier zijn is het druk, gezellig en soms even niet zo gezellig (eerlijk is eerlijk), maar we hebben het echt wel goed samen. Het zijn tenslotte vooral de kleine dingen die het doen en die uiteindelijk de grootste waarde hebben.

Voelers en denkers

Ooit vertelde iemand mij over de voelers en de denkers. 
Ze vertelde ook over de zoekers en de vinders. 
Sinds dat gesprek ben ik eens gaan opletten of ik de verschillen herken.

De voelers en de denkers.
Wat het eerste opvalt tussen deze twee is de manier waarop ze dingen benoemen.
De denker zegt meestal: "ik denk dat..."
De voeler zegt vaak: "ik heb het gevoel dat..."
En dan heb je ook nog de beelddenker: "ik zie dat zo en zo".
Natuurlijk zal een voeler heus wel een keer de woorden "ik denk" uitspreken en de denker zal echt wel eens benoemen dat hij een gevoel heeft. Niks is zwart/wit.
Zo zal een voeler ook nadenken en een denker gevoel hebben.
Maar je ziet wel degelijk een verschil tussen mensen die meer voelen en mensen die meer in hun hoofd zitten.
Het is mooi om te zien als je er eens op let.

De zoekers en de vinders.
De vrouw die mij hierover vertelde zei dat een zoeker altijd op zoek is. Op zoek naar wat dan ook.
Een vinder zal wellicht sneller vinden en het goed vinden zoals het is. in grote lijnen hoeft hij niet meer te zoeken want het is prima zo. Hij heeft het gevonden. Maar zoals ik al zei, niks is zwart/wit dus een vinder zal vast wel eens op zoek gaan. 

Voor mijzelf geldt in grote lijnen dat ik een voeler ben.
Ik denk heus na over dingen en mijn hoofd kan heel vol zijn. Maar mijn hoofd staat altijd in grote verbinding met mijn gevoel en andersom.
Gevoel overheerst bij mij altijd. En soms lijkt het alsof ik alleen maar voel. Dan denk ik niks tot weinig en kan ik geen woorden geven aan mijn gevoel. 
Ik volg eerder mijn gevoel dan mijn verstand. Eerst gevoel, dan pas denken. Meestal. Want dat is ook weleens de vraag, wat is er eerst, een gedachte of een gevoel? 
Ik weet het niet zo goed. Allebei? 

Verder ben ik een zoeker. Mijn hele leven ben ik op zoek geweest en zelfs nu ik een groot deel gevonden heb, zoek ik op andere gebieden nog steeds verder.
Op zoek om steeds verder te groeien.

De voelers en de denkers, de zoekers en de vinders...Allemaal anders. Allemaal even mooi op hun eigen manier en allemaal in hun eigen proces. 

De weg van het hart

Soms denk ik nog weleens terug aan de periode voordat Diana en ik echt samen kwamen.

Aan hoe moeilijk en hectisch die was.

Maar ook zo bijzonder en vol wonderen.

In die tijd zag ik niet waar onze weg naartoe zou leiden.

Zou hij wel ergens heen leiden?

Wat was de reden van alles?

Ik kon het niet zien.

Eén ding weet ik wel. Alles wat we deden, zeiden, alles wat er gebeurde was altijd vanuit ons hart. Altijd vanuit liefde. En dát kon ik wel heel goed voelen. Het maakte dat ik er voor een stukje rust in kon vinden en me makkelijker mee liet voeren met de stroom die er was.

Er was een tijd dat we een paar maanden geen contact hadden. Het werd te gecompliceerd. Te moeilijk. We kregen te maken met op de vlucht slaan, terug proberen te gaan naar het oude. Het kon allemaal niet, het was te moeilijk, te onmogelijk. 

Angst had zich meester gemaakt van het hart.

Ik zal die laatste dag nooit vergeten. We ontmoetten elkaar om te praten. En het eindigde in een "afscheid".

Nog een laatste blik. Nog even haar hand in de mijne. Ik moest het accepteren, respecteren. Ik had geen andere keuze.

De verbinding bleef echter bestaan. Hoewel het pijn deed in mijn hele binnenste was zij nooit uit mijn hart.

In alles wat ik deed ging ze met me mee. Ze zat in mijn hart, in mijn ziel. Dat zou nooit meer veranderen.

Daar was het beeld van de oude vrouw die ik ooit zou worden. Een oude vrouw die heeft moeten leren leven met een stukje hart dat van haar afgebroken is. Spijtig kijkt ze uit het raam. Ze staart naar de bomen en denkt aan vervlogen tijden. Aan wat had kunnen zijn. Dankbaar dat ze dat wat wel geweest was mee had mogen maken, maar met spijt dat ze niet haar hart had kunnen volgen. 

Ik schrok van dat beeld.

Ik probeerde het vrij te geven. Met liefde voor haar altijd aanwezig, ging ik zelf door.

En op dat moment brokkelde alle omhulsels die haar hart in hun greep hielden in duizenden stukjes af.

En raakte mijn hart in alle hevigheid. De stroming tussen onze twee harten was weer open.

Helaas zie ik in mijn omgeving hetzelfde verhaal gebeuren. 

Ik zie hoe angst zich meester maakt van het hart. Het omsluit zich in een omhulsel waarvan lijkt dat er niet meer doorheen gebroken kan worden. Het doet pijn om dit te zien.

Omdat ik weet hoe moeilijk en eenzaam deze weg is, voor beide partijen.

Als ik één ding geleerd en ervaren heb is dat je door die angst alleen maar vast blijft zitten. Het maakt je ziek, het maakt je zeker niet gelukkiger. En uiteindelijk doe je jezelf én je omgeving zoveel meer pijn. 

Als je vanuit liefde en vanuit je hart kunt handelen kan het nooit verkeerd zijn. Misschien wel moeilijk maar nooit verkeerd. 

De weg die ik toen niet kon zien heeft wel degelijk ergens naartoe geleid.

Naar ONS. 

Naar onszelf en naar elkaar.

En nu, ook weer achteraf gezien, zijn er heel wat redenen geweest voor de gebeurtenissen van toen. 

Voor onszelf en voor de mensen om ons heen.

De puzzelstukjes kloppen en voor die paar stukjes die hun plekje nog niet helemaal gevonden hebben weet ik ook zeker dat dat wel gaat gebeuren.

Geloof, vertrouwen en je hart blijven voelen. Dat is wat we gedaan hebben. En altijd blijven doen.

In verbinding

Laat je meevoeren
met de wind
met het ruisen van de bomen
Voel het in je hart en ziel
Je doel misschien nog niet in zicht
ga je mee
met je eigen stroming
In je hart
voel je een licht
Blijf kijken
Voelen
Ervaren
Groei van alles wat je beleeft
Want alles
Alles
heeft een reden
en leidt je naar
waar je zijn wil
Blijf kijken
vanuit je hart
in liefde
en zie 
hoe wonderen
ontstaan.

@Ellis

Drie jaar geleden

Vandaag is het precies 3 jaar geleden dat wij in elkaars ogen keken. En hoe. Een blik die allesomvattend was.
Vanaf deze dag begon onze reis.

Wat hebben we veel meegemaakt, doorleeft, overleeft en toch maar "even" allemaal gedaan.
Altijd zijn we blijven geloven. 
Ik ben trots. Trots op jou en trots op ons.
We hebben wonderen leren kennen waarvan we nooit hadden gedacht dat ze zouden bestaan.
We hebben samen al een hele reis mogen beleven in 3 jaar tijd en onze weg samen is zich nog steeds aan het ontvouwen. Hij gaat vast ergens heen leiden en ik kan er alleen maar naar uitkijken om de weg die nog voor ons ligt samen te mogen bewandelen.

Voor het allereerst in 3 jaar tijd zijn we op 6 oktober 2015 écht samen. Dat is bijzonder. Ik ben dankbaar.
Nog steeds, elke dag.

Ik gebruik niet snel een gedichtje of woorden van iemand anders maar deze keer "leen" ik een stukje van Toon Hermans. Omdat het zo lief is. Voor jou.

Laat ons als twee vogels vliegen
Op de vleugels van de wind
Laat ons elke keer genieten
Als de nieuwe dag begint
Laat ons zoeken naar het wonder
Laat ons drinken uit de graal
En laat ons zeggen als we oud zijn
't was een schitterend verhaal.

-Toon Hermans-

I love you

Oude foto's en waardevolle herinneringen

Gisteren zijn we begonnen met het opruimen van de zolder.
Dat doe je wel even, denk je dan.
Totdat je foto's tegenkomt en voor je het weet zit je daar een half uur ingedoken.

Zo kwam ik gisteren een doosje tegen met foto's van Diana.
Foto's van haar als klein meisje. Foto's met haar moeder. 
Gezichten, momenten, liefde. Vervlogen tijden. Herinneringen.
Het raakte me om dit allemaal te zien. 
Je ziet een stukje van een leven voorbij komen dat je kent van verhalen. En van foto's. Háár leven. Het leven van de vrouw waar ik zo ontzettend veel van hou.
Hoe was ze vroeger echt? Hoe was haar moeder? Het ziet er allemaal zo liefdevol uit.
Lachende gezichten, handen die elkaar vasthouden. Een kus. 
In de speeltuin, op de draaimolen.
Sneeuwballen gooien in de bergen. Zoveel plezier.
Foto's uit een leven toen haar moeder er nog was.

Het beeld dat ik heb van haar jeugd bestaat eigenlijk uit twee delen. De periode van geboorte tot een jaar of 10/11, toen haar moeder nog leefde, en de periode erna. Toen was ineens alles anders.
En ik realiseer mij, ik weet en ik voel hoeveel impact dat gehad heeft. Op zowel Diana als op haar vader. Haar moeder was een spil in het gezin. Haar vertrouwde basis. Een zon in haar leven. 
En die zon ging even onder. 
Ik ben ervan overtuigd dat diezelfde zon ook weer op is gekomen, alleen op een andere manier. Zij zal altijd over Diana stralen. 

Op dit soort momenten ben ik me dan ineens ook weer even bewust van de tijd. Van het feit dat we elkaar nu pas tegen zijn gekomen. En normaal denk ik zo niet. Want ik ben alleen maar dankbaar dát we elkaar zijn tegengekomen. 

Maar als ik haar foto's zie dan is er zo een moment waarin ik voel dat ik al veel eerder van haar had willen houden. Ik had al veel eerder plezier met haar willen maken, haar troosten in moeilijke tijden. 

Ik zie nog steeds zo nu en dan als ik naar Diana kijk het kleine meisje in haar. Het meisje dat zij ooit was. Zo voel en zie ik toch steeds een klein stukje van het meisje van toen.

Hoewel ik zo wel eens terug kan gaan in de tijd en kan mijmeren over wat was en wat niet geweest is, of wel, ben ik verder vooral in het NU.
Met alles wat IS. 
Alles wat we hebben.
Samen genieten van de kleine grote dingen die er zijn. Van de wondertjes die nog steeds op ons pad komen.
Alleen al samen kijken naar de zonsondergang. Vlinders die voorbij fladderen (en elke dag die witte vlinder bij ons raam), genieten van een heerlijk kopje koffie. Elkaars spiegel zijn en elkaar helpen. En ik kan nog wel even doorgaan. Het is mooi. 
Gelukkig en dankbaar dat ik de weg die nog voor ons ligt samen met haar mag bewandelen.
And by the way....Ik heb altíjd van haar gehouden, lang voordat ik haar ontmoette. Zo voelt het echt.

Links: Ellis. Rechts: Diana

Zomaar een dag

Met mijn hoofd in de zon en mijn voeten op de grindtegels buiten (waar ik overigens nog steeds niet echt aan kan wennen) kijk ik naar onze prachtige vlinderstruik.
Waarvan ik in het najaar even dacht na het snoeien, dit komt nooit meer goed.
Ik zie een vlinder, zij daalt neer op de mooie paarse bloem en ik kijk er vol bewondering naar.
In de zomer was het een komen en gaan voor vele prachtige gekleurde vlinders in onze tuin.
Vaak zaten we samen 's morgens met een kopje koffie te genieten van het moois wat voorbij kwam.
Het dansen van twee witte vlinders, de mooie blauwe lucht, een heerlijk kopje koffie en elkaar.
Dat zijn dan van die kleine geluksmomenten waar je echt blij en gelukkig van wordt.
Veel is er niet voor nodig en dat beseffen wij samen maar al te goed.