Maankind

bron onbekend

Hallo lieve mevrouw Maan,

Mag ik even bij u komen zitten? Heeft u een momentje tijd?

Want de nacht is zo donker en u bent zo een mooi lichtje aan de hemel.

Is het goed als ik gewoon even hier kom zitten?

Ik denk dat het heel veilig voelt mevrouw Maan. Veilig voor de donkere nacht.

Ik denk dat ik het fijn zal vinden.

Ik kan goed kijken, ik hoef mijn hoofd maar omlaag te houden en ik kan de hele wereld zien.

Dat maakt me rustig vanbinnen, om alleen maar te hoeven kijken en verder niks te doen.

Weet u wat ik nu het allerliefste zou willen mevrouw Maan?

Me verwarmen bij u en en dan weet ik dat u mij bij zich zult houden, dicht tegen u aan.

Als u armen zou hebben zou u ze om me heen slaan. Maar het maakt niets uit hoor, dat u geen armen heeft. Ik kan het toch wel voelen. Ik hoef het maar te denken en het is er. 

Ik weet dat ik een moment gedragen zou worden in uw licht. Al het donkere om mij heen zou even verdwijnen.

Even alleen u en ik lieve mevrouw Maan.

Ik kruip nog wat dichter tegen u aan. Want deze nacht is alleen van ons.

En voordat ik mijn ogen sluit om weer naar een andere wereld te gaan, voel ik uw kus op mijn voorhoofd en weet ik dat ik nooit alleen zal staan.

@ Ellis

Over gevoeligheid deel 2

Het Her-Innerings weekend is nu 4 jaar geleden en in die 4 jaar ben ik

langzaam weer volledig gaan voelen. 
Mijn leven is echt 360 graden veranderd. Ongelofelijk wat er allemaal gebeurd is. Ik kwam mijn zielenliefde tegen. Ik heb een herkenning, verbondenheid en liefde mogen voelen die te groot is voor aardse woorden. 
Ik heb mijn hart gevolgd.

Maar de gevoeligheid. Hoe is het daar mee? In alle eerlijkheid worstel ik er nog steeds mee.
Ik weet zoveel meer. En ik weet dat ik niet alleen ben. Maar kleine dingetjes in het dagelijkse leven blijven moeilijk. Zeker in een gezin met toch wel een soort van opeens 3 kinderen. Ik hou van ze, ik vind het heerlijk maar soms ook even moeilijk wat betreft gevoel. 
Lawaai. Drukte. En voor mij heel moeilijk: tablets, computers, tv's, wifi, gsm's en al die moderne dingen die me echt overprikkelen. 
Eerlijk...geef mij een pick-up en een paar LP's en verder helemaal niks. Voor mij genoeg. 
Maar dit is zó moeilijk in een gezin en in deze tijd. En voor niemand te begrijpen eigenlijk. 
Tuurlijk kijk ik wel eens tv. Maar heel selectief. En ja, ik heb ook een gsm. Maar 's nachts niet naast mijn bed (want ik slaap er echt slechter door) en ik hecht er allemaal niet zoveel waarde aan. Het doet iets met me waar ik heel onrustig van wordt.

Drukte, verjaardagen, feesten, mensen. Ik vind het moeilijk om me ervoor af te sluiten. Ik pik nog steeds alles op en kom te vaak als een uitgewrongen vaatdoek terug. 

Gevoelens overspoelen me vaak. Ik lig regelmatig in de knoop met mezelf zonder precies te weten waarom. Sommige dingen kan ik zo moeilijk in woorden uitleggen want het is alleen gevoel wat ik voel. Vaak zijn het wel 100 dingen tegelijk. En ook dit is weer moeilijk. Voor de omgeving. Ik voel me er vaak schuldig over. 

Ik kan moeilijk tegen hardheid, geweld, brutaliteit, oneerlijkheid en onrechtvaardigheid. Dat raakt me diep diep diep.
Als kind kon ik de kleine dingen heel goed waarnemen: een zonnestraal, een dauwdruppel op een blad. Ik ging ter hoogte van de grassprieten liggen en kon ze als het ware voelen. De kleuren en de geuren van bloemen. Hier had ik houvast aan. Net als Alice in Wonderland: the world of my own.
Ik probeer dit telkens te blijven zien. Soms moeilijk in alle hectiek en drukte en strubbelingen maar ik wil het zo graag blijven zien en vooral voelen! Het is zo mooi.

Ik hou van de liefde die ik voel van m'n lieffie.  Haar zachtheid, schoonheid, vriendelijkheid en onvoorwaardelijke liefde maken voor een groot deel dat ik me thuis voel hier op aarde. Zij maakt de wereld echt een stukje mooier en lichter. Ze is bijzonder. 

Dingen zullen me altijd blijven raken en ik zal nog wel vaker uit balans zijn erdoor, om het zo maar te noemen. De ene keer raken ze me door hun schoonheid en puurheid en de andere keer door de hardheid of niet-zo-schoonheid.
Ik kan me nog steeds soms helemaal niet thuis voelen hier. Dan is er weer die heimwee

Ik wil zóveel, zoveel doen voor mensen. Ik wil het licht en de liefde die ik vanbinnen zo goed ken delen, laten zien en voelen aan de buitenwereld. Niet langer op slot en onzichtbaar en stilletjes, maar naar buiten gericht.
Vanuit mijzelf, mijn kern, mijn diepste wezen, voor iedereen die het wil voelen en zien. Als ik daaraan denk dan barst mijn ziel bijna van intens geluk. Maar hoe doe je dat? Dat weet ik dan weer niet.
Altijd zoekende. Maar al zoveel gevonden. Zoveel waar ik dankbaar voor ben. 
Mijn weg verder zal nog wel duidelijk worden. Ik ben nog niet klaar. 
Dat zegt mijn gevoel in ieder geval wel.

Voor iedereen die te maken heeft met over-gevoeligheid kan ik alleen maar zeggen; blijf de mooie dingen zien, hoe moeilijk het soms ook is. Want door licht te zien en te voelen kun je licht uitstralen. En hoe mooi is het als nu eens juist de mensen die veel voelen dit laten zien aan de wereld.
Een wereld die, zo ervaar ik hem wel vaak, toch wel hard kan zijn.
Hoe mooi is het als in deze wereld iets meer gevoel, licht en liefde te zien en te voelen zou zijn. Het is niet raar, het is niet gek. Het is puur. De kern van al dat gevoel is alleen maar puur.

Over gevoeligheid deel 1

Als kind werd ik omschreven als dromerig.
En als kind werd ik vaak overspoeld door gevoel.
Helaas was het voor mij moeilijk om dat te uiten.
Het werd veelal afgedaan als overdreven. Of genegeerd. 
De situatie toentertijd was er niet naar om hier iets mee te kunnen.
Mijn gevoel is altijd veel sterker geweest dan mijn denken.
Ik hoorde alles, zag alles, rook alles en voelde alles.
Vaak overprikkeld, niet wetende wat ik ermee moest doen.
Ik had vaak heimwee. Hele erge heimwee maar ik wist nooit precies waarheen.
Avonden keek ik uit mijn slaapkamerraam naar de sterren en ik was er van overtuigd dat er ergens een plek was waar ik vandaan kwam. Ik voelde me anders dan anderen. Ik voelde me hier niet thuis. 
Soms was ik er zelfs van overtuigd dat er een foutje gemaakt was en ik per ongeluk hier terecht was gekomen. Dan smeekte ik in mijn bed, onder de dekens, of "ze" me alsjeblieft wilden komen halen.
Hele eenzame momenten.
Als het donker was en ik mijn ogen sloot zag ik gezichten, hoorde ik geroezemoes van mensen leek het wel. Ik voelde regelmatig iemand bij me staan en dan was het alsof ik het kon zien, maar ook weer niet. 
Ik schreef veel. Verhalen over andere plekken. Waar de kleuren zo mooi waren dat je niet wist wat je zag. Waar vrede was en rust en waar alles mooi was. Een plek vol liefde. Diepe, intense liefde. Ik zag er nooit een mens maar ik was er nooit alleen.

Later toen ik ouder werd begon ik te merken dat als ik onder de mensen was er helemaal energieloos vandaan kwam. Of ik keek naar iemand en wist precies hoe die persoon zich voelde. Het rotte daarvan was dat ikzelf met dat gevoel naar huis ging.
Ook zag ik af en toe dingen die me echt deden schrikken. Dan zag ik dat iemand ziek was. Maar ja, dat kun je niet echt zeggen tegen iemand. 

Toen ik nog iets ouder werd en op mezelf ging wonen vond ik dat het maar eens afgelopen moest zijn met deze flauwekul, zoals ik het toen noemde. Heimwee? Kom op, ik was toch zeker geen kleuter meer die in die sprookjes geloofde! Ik was op aarde zoals iedereen en ik moest het er maar mee doen! Gevoel? Ook klaar mee. En ik stopte alles weg. En ik uitte het in op stap gaan, niet meer eten en noem maar op.
Het enige wat ik bleef doen was schrijven. Als ik schreef dan kwam de eenzaamheid en het anders voelen wel tot uiting. 

Pas jaren later begon alles weer erg op te spelen. Na de geboorte van mijn dochter. Ik voelde me helemaal niet fijn en vanaf dat moment begon de reis terug naar mezelf. Waar ik overigens na 8 jaar nog steeds mee bezig ben.
De heimwee kwam weer terug. Het niet thuis voelen was er weer. Het anders voelen ook in alle hevigheid.
Ik ging lezen over Hooggevoeligheid en herkende daar ontzettend veel in. 
Maar ja, wat nu? 
Ik leefde gewoon verder. Ik hield me vooral heel klein in de wereld omdat ik me zo anders voelde. Ik was bang dat iemand dat zou merken en me erop zou afrekenen. Ik deed maar wat ik dacht dat ik moest doen, zoals het hoorde.
Ik had moeite met de dagelijkse dingen. Onder de mensen zijn, werken, noem maar op. 
Ik kon slecht tegen de computers, tablets, versterkers en andere apparatuur die in huis stonden. Maar ga dat maar eens uitleggen! 
Ik trok me vaak terug in boeken, in muziek die me zó enorm konden raken of in de natuur. Ik wandelde heel veel.
Er was een plek waar ik helemaal tot rust kon komen. Waar ik een glimp kon voelen van de verhalen waar ik als kind over schreef. Hoog in de bergen. Daar waar het geluid van de wereld beneden je verdwijnt en je helemaal 1 bent met de natuur om je heen. 

Op een dag kwam ik het boekje 'het sprookje van de dood' tegen van Marie-Claire van der Bruggen.
En mijn mond viel open. Zij schreef precies wat ik al die jaren, mijn hele leven, gevoeld had. De heimwee, het weten dat er een 'thuis' is, zoals zij het zo mooi verwoordt. Dit was voor mij het punt waarop ik besefte dat ik niet gek was! Ik was toch nog niet zo raar en anders en het belangrijkste; ik was niet alleen.
Twee hele bijzondere vrouwen, waaronder Marie-Claire van der Bruggen, organiseerden een Her-Inneringsweekend. Een weekend in het teken van 'thuis', in het Her-Inneren wie je werkelijk bent. Een heel weekend in deze energie.
En hier begon mijn hart weer open te gaan. Op een kiertje, dat wel maar vanaf dat weekend gebeurde er ontzettend veel. Een weekend dat 4 jaar geleden alles veranderde...

Voor het vervolg: zie volgende blog.

Momenten die er toe doen

Dream a little dream of me...

Wanneer dromen we nog van elkaar? Of beter gezegd hoe lang?

Je weet vast wel dat als je net verliefd bent je niets liever wil dan samen zijn.

Het liefst wil je elkaar dagen lang in de ogen kijken.

Er is verlangen naar elkaar en de buitenwereld schuift een beetje naar de achtergrond.

Maar hoe zit dat als je al jaren bij elkaar bent?

Soms loop ik door de straten, op die momenten dat het buiten donker is en binnen de lampen aan zijn. 

Er is nauwelijks een huis te vinden waar de tv niet aanstaat. 

Ik zie haar aan tafel achter de laptop zitten. Hij ligt op de bank tv te kijken. Elke avond weer.

Helemaal niks mis mee, als mensen zich daar “samen” gelukkig door voelen. Begrijp me niet verkeerd.

Ik hoor mensen zeggen: “je moet je eigen ding lekker kunnen doen”.

Ja, klopt. Daar is ook niks mis mee. Ik vind het fijn als mijn lieffie lekker zit te bladeren in een tijdschrift op de bank. Maar er gaat nooit een dag voorbij zonder naar elkaar te kijken, een kus te geven of even samen koffie te drinken.

We zitten graag na een drukke dag samen op de bank. Muziekje op de achtergrond en onder het genot van een biertje of glaasje port samen te praten.

Ik ben dankbaar voor deze waardevolle momenten. Dat zijn de momenten die er uiteindelijk toe doen.

Ik hoor vaak het lied van Marco Borsato in mijn hoofd: Als er nooit meer een morgen zou zijn.

Ik besef maar al te goed dat het niet vanzelfsprekend is dat wij samen zijn en tijd een kostbaar iets is. 

Als er nooit meer een morgen zou zijn dan is er maar 1 ding wat ik wens: samen zijn met mijn lieffie en ons gezin.

Het had heel anders kunnen zijn. Voor hetzelfde geld had ik over járen in het bejaardenhuis gestaan, kopje koffie in mijn hand en naar buiten starend. Verlangend en met spijt dat ik mijn hart niet heb kunnen volgen. Spijt dat ik nooit meer momenten met haar heb kunnen delen. 

Dit is een hele tijd mijn schrikbeeld geweest.

Maar zo is het niet gelopen.

We hebben de kans gekregen om het wél te doen. 

Voor mij is er geen later meer. Voor mij is er alleen maar NU. 

En NU kunnen wij samen onze momenten delen.
Door ervaringen weten wij dat het leven binnen 1 minuut compleet anders kan zijn. 

Mijn grote liefde voor haar blijft. Omdat ik blijf kijken. Omdat ik haar ogen blijf zoeken. Omdat we blijven praten, aandacht hebben voor en met elkaar. Omdat ik altijd terug ga naar gevoel. Naar mijn hart, daar waar zij me geraakt heeft en me nog steeds op elk moment van de dag kan raken. 

Al is het nog zo druk, al zijn we nog zo moe, al staan we tussen honderden mensen. ZIJ is degene waar ik altijd naar terugkeer, die ik opzoek en waar ik de rust en de liefde voel. En dan is alles GOED.

We zijn verbonden in liefde en die verbinding is zo sterk en krachtig. 

De wereld is de wereld en wij staan in die wereld. Samen, dwars door alles heen.

Verwachtingen van de wereld, daar word ik steeds minder gevoelig voor. De enige verwachting die er voor mij toe doet is de verwachting van ons samen, die van mij en die van haar.

Als je naar elkaar kunt blijven kijken dan blijf je elkaar ook zien. En als je elkaar blijft zien, ECHT blijft zien dan is in je relatie investeren ook geen opgave, dan IS het er gewoon. Vanuit liefde, vanuit gevoel. Dan is de wereld de wereld waarin je met zijn 2-en, voor jezelf, de krachtige kern vormt.

I dream a little dream of you...always have, always will.

Over je hart volgen en angst

Eén van de spreuken die voor ons heel erg toepasselijk is geworden is toch echt wel: Volg je hart want dat klopt.

Op het moment dat je je hart hoort spreken weet je eigenlijk al genoeg.
Waarom wij mensen daar dan regelmatig niet naar luisteren is zowel een raadsel als te verklaren.
Vaak is het de angst die ons tegenhoudt.
Doe jij al wat je hart je ingeeft dan voelt dat wat je doet goed. Dan laat het je hart als het ware zingen. 
Maar soms gebeurt er onverwachts iets in je leven wat je hart raakt. En dan kan het zijn dat je iets moet veranderen. 
Dat weet je, dat voel je. Je hart spreekt en roept. 
En daar ontstaat de angst.

Ik weet hoe groot die angst kan zijn en dat angst alles kan beïnvloeden. 
Het kan ervoor zorgen dat je verstijfd blijft staan waar je staat. Je blijft in je comfortzone want dat voelt het veiligste. Dat ken je en je bent ervan overtuigd dat dat het beste is. Tenminste, dat maakt je verstand je wijs.
Maar ondertussen blijft er iets knagen. Je blijft aan iets of iemand denken. Je hart blijft spreken.
Na alles wat er gebeurd is in de afgelopen periode heb ik geleerd dat als je wél door die angst heen kunt en durft te gaan het achteraf vaak minder erg was dan je ooit bedacht had. 
En dat juíst door je angst heen gaan betekent dat je innerlijk groeit, dat je vooruit komt en dat er deuren opengaan die je nooit voor mogelijk had gehouden! Geloof me.
Nee, ik weet dat je me nauwelijks zult geloven als je midden in die angst zit. 
Ik spreek echt uit ervaring. Ik weet wat angst is, wat hele grote angst is en ik weet hoe het is als je hart geraakt is en je het niet kunt of durft te volgen.
En weet je? Je hart niet kunnen volgen doet uiteindelijk meer pijn dan door de angst heen gaan!

Je wilt je hart volgen maar je wilt mensen geen pijn doen. Ook zoiets. 
Ik heb mensen nooit pijn willen doen en dacht door te zwijgen en me te verstoppen dat ik dat doel dan wel bereikte. Ik bedacht eeuwen lang hoe ik iets het beste aan kon pakken zonder mensen te kwetsen.
Iemand kwetsen zal nooit mijn intentie zijn.
Maar door de angst mensen pijn te doen deed ik ze uiteindelijk nog veel meer pijn. Ik was niet eerlijk. Ik was niet eerlijk naar mezelf en niet naar anderen. 

Je hart volgen is vaak angsten doorstaan, dingen veranderen, dingen aangaan. Je leven onder de loep nemen en wellicht jezelf ook.
Als je hart spreekt en je voelt het zó sterk dan kun je doen en laten wat je wilt. Je kunt er niet omheen. Hoe je het ook weg probeert te duwen, te negeren, ervoor weg te vluchten (meestal uit angst), het komt altijd weer bij je terug. 
Achteraf gezien is het eigenlijk zonde dat die angst zo parten kan spelen want je hart volgen maakt dat alles stroomt, maakt dat je dat doet wat je fijn vind, wat bij je past. Het maakt dat je intens geluk kunt voelen.
Je hart volgen betekent vertrouwen op je gevoel, op je hart, op jezelf. Het betekent dat je krachtig leert te zijn, dat je groeit. Hoe meer je je hart volgt hoe meer je kunt gaan leven vanuit je hart. Als je vanuit je hart leeft dan is het altijd goed. Alles wat je vanuit je hart doet, doe je vanuit liefde en kan dus nooit verkeerd zijn.

Angst maakt dat je stil blijft staan. Angst verstikt, doet pijn, maakt ziek. Door angst verandert er niks. Behalve dat het jezelf vanbinnen parten speelt.
Vanuit je hart leven betekent vooruit gaan, innerlijke groei, verandering, deuren die opengaan, stroming, liefde, licht, kracht, verbinding en gelukkig zijn.

Dus waar kies jij voor? Leven in angst en je hart niet durven volgen of leven dwars door de angsten heen, op weg naar je hart?

Pure liefde

Ik zie je 
Ik hoor je
Maar meest van alles
voel ik je
De ziel, spatzuiver
zoekt, vindt, raakt
tot in het diepe binnenste
Liefde is alles
wat er dan overblijft
Pure liefde
tot diep in de ziel
Laat het hart overstromen
van GELUK.

@Ellis

Schuldgevoel en bij jezelf blijven

Hoe vaak handelen wij, als mensen, eigenlijk vanuit schuldgevoel? Groot of klein schuldgevoel,maakt niet uit.

Wanneer doe je iets omdat je het zelf graag wil en wanneer doe je iets omdat je denkt dat het zo hoort en omdat je je schuldig voelt als je het niet doet?

We kennen allemaal wel die feestjes of verjaardagen waar je eigenlijk plichtsgetrouw naartoe gaat. Misschien zelfs zonder er echt over na te denken. Totdat het moment een keer komt dat je je niet zo lekker voelt, of je hebt gewoon écht even geen zin. Daar begint bij mij in elk geval altijd de twijfel.

Eerst draal ik 3 dagen...Ga ik wel? Ga ik niet? Eigenlijk wil ik een keer niet. Maar ja, dan denken ze misschien dat....Of ze hebben wellicht op me gerekend. Weet je wat? Ik denk er nog even over na (maar eigenlijk wil ik gewoon niet). Dan breekt de dag van het feestje aan. Bij het ontwaken bekruipt het me alweer...Nee, ik heb echt niet zoveel zin. Maar ja, ik voel me schuldig als ik niet ga. 

Nee, ik ga niet. Besluit gemaakt. En dan een uur voor het feestje heeft het schuldgevoel zo lopen knagen dat ik, veel te laat, van de bank opspring en me ga omkleden. In kleren die ik natuurlijk weer nergens kan vinden. Zucht, wáárom ga ik ook alweer? O ja, schuldgevoel.
Als ik dan eindelijk op het feestje arriveer dan kijkt iedereen verbaasd op: "huh, jij hier? We hadden je helemaal niet meer verwacht!"
BAAL denk je dan, wáárom ben ik niet op die bank gebleven met mijn heerlijke fleecedekentje?"

Wat als je een mailtje krijgt van iemand? Of een berichtje? En stel, je geeft niet meteen antwoord. Voel je je dan snel schuldig of in ieder geval een beetje bezwaard omdat je nog steeds niks hebt laten horen? 

Of je hebt Truus al 2 maanden niet gebeld. Wat zal zij wel denken? En weer bekruipt een schuldgevoel.

Maar eerlijk, denk je dat Truus of Klaas of Jan de dingen die JIJ denkt wat zij denken ook écht denken?

Wat als je nou alles wat je vanuit schuldgevoel doet eens laat? Het pas doet wanneer je er echt zin en tijd voor hebt. Omdat je het wíl. Omdat je het graag doet.

Maakt iets doen vanuit schuldgevoel niet dat je er steeds meer tegenaan gaat hikken? Gaat het dan uiteindelijk niet voelen alsof het een opgave is? Is er dan nog ruimte voor JOU en om te doen wat je zelf écht wil? 

En creëer je door vanuit schuldgevoel handelen (je bent immers OVERAL aanwezig, belt ALTIJD terug) niet juist verwachtingen bij de ander die steeds moeilijker worden om te doorbreken?

Voelen we ons schuldig naar onze ouders toe, naar onze kinderen toe, naar vrienden toe?

Hoeveel werkende ouders voelen zich schuldig naar hun kinderen toe? En geven ze daarom maar die nieuwste Nintendo of doen alles om het de kinderen naar de zin te maken in de tijd dat ze samen zijn.

Ik zal er maar niet over gaan uitwijden wat je daarmee creëert.

Hoe meer ik erover nadenk hoe meer ik me realiseer dat handelen vanuit schuldgevoel niet goed is voor jezelf maar vaak ook voor de ander niet. Want ben je dan eerlijk? Sta je dan in je kracht? Nee! Ik ben er echt van overtuigd van niet.

Ik probeer sinds niet al te lange tijd bij mezelf te voelen of ik iets doe omdat ik bang ben dat iemand anders wel eens iets zou kunnen denken (zijn of haar stukje) en ik me schuldig voel OF omdat ik het echt zo voél, zo wíl en zo kán. Ik heb veel te lang  (lees: mijn hele leven) gehandeld omdat ik dacht dat anderen het zo verwachtten. 
En daarmee heb ik veel gemist. Namelijk vooral mezelf.

Nu in deze periode van mijn leven waarin mijn lijf me terug gefloten heeft en mijn geest eigenlijk ook, kán ik niet anders dan voor mezelf zorgen, voor mezelf kiezen en kiezen wat voor mij het belangrijkste is. Dat is wat telt. 
En de rest....draait ook wel gewoon door. 
Nu leer ik voor het eerst langzaam mezelf kennen. Kan ik beginnen met zoeken wat ík leuk vind en kan en wil.

Door de gebeurtenissen van afgelopen tijd ben ik gaan leren wat écht belangrijk is. Zoals doen wat goed voelt. Niet over je eigen grenzen heen blijven gaan. 
En je kunt best mensen helpen (gráág zelfs) maar niet ten koste van jezelf (en je gezin) want je komt jezelf op een dag echt een keertje tegen. 

Het is de kunst om bij jezelf te blijven hierin, maar ik geloof oprecht dat als je dat eenmaal doorhebt je veel meer in je kracht staat, eerlijk bent voor jezelf én anderen en daar bereik je uiteindelijk veel meer mee.

Dan denk ik meteen weer aan de 3 gouden regels: zorgen voor jezelf is de eerste. Laat ik voor mezelf spreken en dat eerst eens gaan doen. 
Voor mezelf en voor de mensen die me dierbaar zijn (jij mijn lief en de kindjes). De rest komt daarna weer.

Sinterklaas en kinderen vertellen dat hij niet bestaat

                                 
De pepernoten liggen alweer in de winkels. 

Sinterklaasfeest het is bijna weer zover. 

Heel wat jaartjes (8 ongeveer) hebben wij mogen genieten van kinderen die vol overgave opgaan in de Sinterklaas wereld. 

Mijn dochter van 8 is er zelfs al een aantal jaren van overtuigd dat er een zwarte Piet verliefd op haar is.

We hebben gelachen, genoten en fijne tijden gehad.

Maar dan...Dan begin je te beseffen en je word ermee geconfronteerd dat ze op een leeftijd komen dat het een "kritieke fase" wordt wat betreft het geloven in Sinterklaas.

Steeds vaker vang je signalen op van leeftijdsgenootjes die niet meer geloven. 

Op de een of andere manier lijkt je kind dat ook mee te krijgen maar blijft steevast geloven!

Dan begint er (weer,zie mijn vorige blog) een lichtelijk schuldgevoel te knagen.

O jee, ik heb mijn kind zijn of haar hele leven iets wijsgemaakt. Je zag er nooit zo het kwaad van in. Natuurlijk dachten wij ook weleens, wat zijn we eigenlijk aan het doen? Maar door enthousiasme van de kids ging je er weer mee door en besefte je dat je ze dit eigenlijk ook niet had willen ontnemen.

Nu zitten onze 2 oudsten in groep 5. 

Groep 5, de klas waarin Sinterklaas niet meer uitgebreid in de klas komt maar waar ze Surprise doen. Hoera, de surprise-fase is aangebroken! 

Tijdens de ouderavond werd al voorzichtig gebracht dat het wellicht een ideetje kan zijn om je kind te gaan vertellen dat Sinterklaas niet bestaat. 

Dus wat nu? Hoe gaan wij vertellen dat de goedheiligman niet bestaat? 

We breken er hier al avonden onze hoofden over.

Wat vertel je? Hoe vertel je het en hoe ga je om met de reactie en gevoelens van je kind?

Gaan we voorbereiden wat we gaan zeggen? Of niet?

Iets in ons zegt dat we niet teveel moeten gaan nadenken. Dat we moeten VOELEN wanneer het moment juist is en het dan gewoon rustig vertellen.

Dat ze nu groot genoeg zijn om het GROTE geheim van Sinterklaas te weten.

Hij wel degelijk bestaan heeft en dat iedereen het zo mooi vond en daarom het Sinterklaas "sprookje" voor alle kindjes voort wilde zetten. 

Wij zijn benieuwd wanneer jullie het aan jullie kinderen vertelden en hoe ze reageerden!

Laat het verleden los

Verbondenheid

Even heb ik getwijfeld of ik hierover ga schrijven.
Schrijven over je gevoelens kan makkelijk zijn, om van je af te schrijven. Maar soms ook heel moeilijk.
En gevoelens heb ik flink de laatste tijd. 
Mijn hele leven ben ik een binnenvetter geweest. 
Tot 6 oktober 2012. Nadat ik in jouw ogen heb gekeken is er een achtbaan aan emoties en gevoelens losgekomen. Ik hou het er maar op dat ik steeds dichter bij mezelf kom en daarvoor moet je toch een aantal emoties doorstaan.
Door alle gebeurtenissen sinds die dag zijn die emoties nog meer opgestapeld. Er is zóveel gebeurd...
En ik doorstond alles elke keer maar weer. Ik ging maar door en door en door.
Als je me nu achteraf vraagt hoe ik dat gedaan heb dan heb ik geen idee.
Want op dit moment kunnen herinneringen uit onze hectische periode me echt tot tranen toe raken. Ik word er soms ontroerd door, soms blij door. 
Ik word er soms bang door. Ik word er soms verdrietig van.
De keren dat ik je mocht zien...En weer afscheid moest nemen. Altijd weer afscheid nemen. 
Alle berichtjes via whatsapp die we stuurden. Jij daar en ik waar ik was.
Elke avond welterusten zeggen, via datzelfde whatsapp, en me echt ziels-alleen voelen. 
Vooral dat laatste is een voorbeeld van iets wat me niet in de koude kleren is gaan zitten.
Lieffie, elke avond ben ik zó dankbaar dat ik naast je mag en kan liggen. Dichtbij. 
Maar het maakt me dan ook weleens bang want wat als er ooit een avond komt dat ik weer welterusten moet zeggen via de telefoon? Dat jij weer daar bent en ik hier.
Er zijn vast mensen die nu zullen denken: "mijn god, that's life en get a grip!'.
Maar die mensen weten niet hoe diep het telkens weer in mijn ziel gesneden heeft. Steeds afscheid nemen, op welke manier dan ook. 
En mijn innerlijk weten wíst dat het niet uitmaakte waar je was of wat je deed...Op zielsniveau waren we altijd heel dicht bij elkaar. En als ik daar al eens aan twijfelde dan gebeurde er wel weer iets, het leek wel gestuurd door de kosmos, dat me eraan herinnerde dat je er gewoon was. 
Dan hadden we weer dezelfde droom. Of we zagen of hoorde hetzelfde op hetzelfde moment. En dan voelde je weer heel dichtbij. 
Misschien is het een stukje ego dat bang wordt, hoopt, verlangt. 
Dan heb ik met dat stukje ego toch wel moeite (gehad), zelfs al weet ik vanbinnen echt wel beter. Of het is een lichtelijke "verwarring" want je ziet elkaar en neemt weer afscheid. En je bent zó graag bij elkaar want dan voelt het zó goed, zó mooi en zo alsof je thuiskomt dat je elkaar vanzelf mist en daardoor een beetje lijkt te "vergeten" dat je altijd samen bent, op een dieper niveau. Dit was ook altijd voelbaar als we niet lijfelijk samen waren.
Jij had mijn ziel geraakt en bleef hem raken. Je raakt mijn ziel nog steeds. En dat overdonderde me misschien want wat gebeurde er in hemelsnaam allemaal?!
Oude emoties en angsten, die nog niet uit mijn systeem zijn blijkbaar.
Mijn probleempje is dat gevoel de overhand heeft. Ik kan rationeel wel relativeren maar mijn gevoel overheerst. 
Ik hou ervan als je om me heen bent. Ik word rustig als ik in je ogen kijk. Ik hou ervan om met je te knuffelen. Als ik je hoor vertellen en als ik je zie lachen. Dan danst mijn ziel. 
Ik ben intens dankbaar dat we bij elkaar zijn. En ik realiseer me heel goed dat dat echt niet zo vanzelfsprekend is.
We hebben elkaar weer gevonden. We kwamen in een stroomversnelling terecht waarvan we dachten dat er geen einde meer aan kwam. Maar we verloren elkaar nooit uit het oog en al helemaal niet uit het hart. Sterker nog, we groeiden steeds meer naar elkaar toe. Er was geen ontkomen aan.
Dus tja, wat doe ik met al die gekke emoties, angsten en herinneringen?
Jij zou zeggen: "gooi ze in de kliko meisje". 
Ik laat ze maar zijn. Ze zijn een puntje in het grote geheel. Ik kan ze maar beter accepteren en laten stromen en dan in de kliko gooien. 
Ik vind er mijn weg wel in. Alles komt goed. 

Drie gouden regels

Gisteravond was er een informatie avond van groep 5, op de nieuwe school van mijn dochter van 8.
Een belangrijk thema waren de drie gouden regels waar ze op school intensief mee werken.
Later die avond had ik met jou een gesprek hierover en samen kwamen wij op het idee om deze drie gouden regels ook thuis te gaan introduceren. 
Want met 2 kinderen van 8 en 9 blijkt het weleens hoe moeilijk het is om ze stap voor stap wat zelfstandiger te laten worden, om voor zichzelf te leren zorgen, voor anderen en voor hun omgeving.
En dát zijn nu de drie gouden regels: Zorgen voor jezelf, zorgen voor anderen en zorgen voor je omgeving.
Zelfs voor ons, volwassenen, zijn deze regels een mooie eye-opener en wellicht een houvast om eens wat vaker bij stil te staan. Want pas als je voor jezelf zorgt kun je voor anderen zorgen en als je dat kunt dan zorg je ook voor je omgeving.
Heel mooi allemaal, maar het is hier natuurlijk geen school. Dus hoe gaan we het aanpakken op een leuke, speelse maar toch duidelijke manier? Want als dit lukt dan kunnen we de kinderen ook leren wat zelfstandiger te worden, zelf na te denken. We kunnen ze leren voor elkaar te zorgen. En we kunnen ze leren om bijvoorbeeld hier in huis een beetje mee te helpen en mee te denken.
Want heel, heel, heel eerlijk gezegd...het laat nogal eens te wensen over. Te vaak moeten wij alles 385 keer vragen, herhalen en nog gebeurt het een volgende keer niet. Op een dag horen we soms 874 keer 'mamaaaaa'. Ik denk dan toch dat het echt geen misdaad is als een kind ook leert even een uurtje voor zichzelf iets te doen en zelf kan proberen dingen op te lossen, op te ruimen, zelf kan leren zoeken en noem maar op. Als je niet om de 10 minuten 'mama' hoort, je hoeft niet steeds alles achter hun billetjes op te ruimen, er zo nu en dan geluisterd wordt, dan is er ook meer ruimte om eens een keer gericht iets leuks te doen. 
En hier is het waar de drie gouden regels hun intrede gaan doen.
Eerlijk gezegd lijkt het me zelfs heel leuk om hier een beetje mee te spelen.
De drie regels komen groot op de deur te hangen. We praten er over hoe de kinderen deze regels zien.
"Wat vind jij wat je kunt doen om goed voor jezelf te zorgen?"
Ik ben benieuwd wat ze daarop zeggen.
Ik kan dan dingen bedenken zoals: zorgen dat je hemd in je broek zit, zorgen dat je kamer opgeruimd is, zorgen dat je huiswerk af is, zorgen dat je tanden gepoetst zijn. Zij zullen vast hele andere dingen noemen ;-).
"Hoe zorg je goed voor elkaar?"
Elkaar een keertje helpen met huiswerk, drinken voor de ander pakken, de ander vertellen dat hij niet moet vergeten zijn tanden te poetsen (want als je dat zelf gedaan hebt en dus voor jezelf gezorgd hebt dan kun je ook een ander daarmee helpen).
"Hoe zorg je goed voor je omgeving?"
Je bordje naar de aanrecht brengen, je spulletjes opruimen, een keer helpen met boodschappen uit de auto dragen, in de toekomst wellicht een keer helpen met afwassen.
Je kunt er heel veel mee denk ik.
En als we dan elke dag aan ze vragen hoe ze voor zichzelf gezorgd hebben ( noem eens 2 dingetjes), hoe ze voor elkaar gezorgd hebben en voor de omgeving dan kun je hele leuke gesprekjes krijgen.
Een nieuwe insteek, een nieuwe uitdaging en een manier om als gezin leuk en leerzaam iets met elkaar te doen.
Ik vind het nu al een gouden idee, die drie gouden regels.

Toeval, herinneringen en gevoel

Toeval bestaat niet. Dat is wat je zo vaak hoort zeggen. En in alle eerlijkheid, de dingen die wij meegemaakt hebben lijken bijna te toevallig om toeval te zijn.
Wat het ook geweest is, het was voor mij een bewustwording om te stoppen met denken en me over te geven naar waar het hart me heen leidde. Naar jou. Elke weg bracht me weer naar jou.
Ja, ik herinner me het boekje nog als de dag van gisteren. 
Evenals de duif op de auto en het veertje. 
Ik kwam op een dag thuis en parkeerde mijn auto. Ik had de motor nog niet uit en er landde een duif op de motorkap die heel rustig bleef zitten en me door het autoraam aan keek. 
Ik maakte er een foto van met mijn gsm.
Later die dag plaatste ik deze foto op facebook. Wij hadden in deze periode even geen contact.
Een tijd later vertelde jij me dat op diezelfde dag,  op hetzelfde tijdstip bij jou een grote duivenveer voor je neer dwarrelde. Je stond naar buiten te kijken en vroeg aan het universum,of aan wie dan ook, om een teken. En daar gebeurde het. Je maakte er een foto van. Zo konden we zien hoe de tijdstippen precies overeenkwamen.

En zo zijn er zoveel 'toevalligheden' en er is zoveel synchroniciteit geweest. 
Dromen die hetzelfde waren, gebeurtenissen die zo overeenkwamen dat we niet anders konden dan verbaasd en dankbaar zijn.
Ik heb jou zo vaak gevoeld, ondanks de afstand en zonder contact te hebben. Ik wist het wanneer je ziek was, ik wist het wanneer er iets aan de hand was en dit klopte telkens weer.
En nog steeds. Zelfs nu in ons samen zijn voel ik jou. 
Waar ik ook ben en wat ik ook doe. Als we niet bij elkaar zijn dan is het net alsof alles een beetje leger voelt, minder betekenis en kleur heeft. Mijn binnenste, mijn ziel, licht op door het zien en voelen van jouw ziel. 
Dus ook al voel ik je altijd, nu we samen zijn besef ik dat naast dat voelen en niet lijfelijk zien ook een verlangen ontstaan is om daadwerkelijk bij elkaar te zijn en het voelen tastbaar te maken. Omdat dat het fijnste is wat er is!
Het dagelijkse leven kan ons weleens opslokken. Ik ben dan meestal degene die aan het einde van de dag opeens spijt kan hebben dat we die middag niet even de tijd hebben genomen voor die kop koffie, elkaar even écht zien en dus ook voelen. Samen kijken we elke dag uit naar de avond. En ja, ik ben meestal degene die in de stress kan schieten als er nog zoveel gedaan moet worden in die avond. Omdat ik doordrongen lijk te zijn van de tijd en het besef hoe kostbaar en dierbaar die tijd is. Vraag me maar niet waar het vandaan komt allemaal want ik heb geen idee. Het is er. En soms is dat best even moeilijk. 

We zijn een samengesteld gezin van 2 vrouwen en 3 kinderen. We leven in deze wereld, in deze maatschappij maar ik heb vanaf het begin gevoeld dat ik samen met jou nooit een 'standaard' gezin zal vormen. Ja, wat is een standaard gezin? Bestaat dat? Weet ik niet. Ik heb alleen weleens een beeld voor me van 2 ouders die elke dag werken, kinderen overal ophalen en 's avonds afgepeigerd op de bank ploffen. De een in de ene hoek en de ander in de andere hoek. De een op zijn telefoon tikkend en de ander voor de tv hangend. Helemaal prima, maar ik kan me dit beeld met jou samen totaal niet voorstellen. 
En elke avond is een cadeautje. We kletsen, we drinken een biertje, luisteren muziek, doen een klein dansje en kijken zo nu en dan een mooie film. Lekker tegen elkaar aan op de bank.
Overdag is het nog vaak zoeken naar de balans. Onze kinderen zijn 8, 9 en 1,5 jaar en het is druk, het is chaotisch en buiten de kinderen spelen nog zoveel andere dingen. Jij bent de praktische van ons twee. Ik verlies mezelf vaak in gevoel. Ik zie helaas elk detail, ik hoor alles, ruik alles en ervaar alles erg intens. 
Ik ben nog te vaak de 'Alice in Wonderland in the world of her own' in deze wereld. Jij staat meer met beide benen op de aarde, in de wereld. 
Ik vind je sterk, ik vind het bewonderenswaardig hoe je alles doet.

Het is weer de tijd dat de kinderen uit school komen en de jongste telg wakker wordt van zijn middag slaapje. En weet je? Ik kijk uit naar het leven, de drukte, de schoolverhalen en de knuffels, kusjes en streken van de jongste. Ik kijk alleen niet zo uit naar het rekenhuiswerk van de middelste, daar heb ik dan, zoals mijn hele leven met rekenen al het geval is, iets minder mee. En waar ik vooral alweer naar uitkijk is de koffie met jou samen, even in je ogen kijken, je handen aanraken. Want die koffietijd hebben we toch maar bewust ingelast. En ik kijk uit naar de avond, samen. Met jou. 

Toeval ? Synchroniciteit ?

Toeval ? Synchroniciteit ?

Ik keek vanmorgen in de boekenkast en kreeg even een flashback.

Weet je het nog lieffie?

Het zal ongeveer nu 2 jaar geleden zijn, ik herinner het me nog zo goed.

Dat ik naar de bibliotheek in Nijmegen ging .

Ik kwam nooit in een bieb, echt nooit, maar ging die dag erheen voor Yannick.

Ik zie me daar nog rondlopen en wat snuffelen tussen de boeken .

Tot mijn oog viel op dat ene kleine boekje,wat uitstak tussen al die andere boeken.

Mama luister je? Was de titel.

Ik hield het in mijn handen en iets van binnen zei mij dat ik het mee moest nemen en dat het 'iets' te maken had met jou.

Die avond sprak ik je en vertelde dat ik een boekje tegen was gekomen waarvan ik het gevoel had dat jij er iets mee te maken had. Vraag me niet waarom maar het voelde zo.

Ik stuurde je een foto van de voorkant van het boekje en toen was het stil...

Jij woonde 1,5 uur bij mij  vandaan, had diezelfde dag hetzelfde boekje, op dezelfde manier gevonden in een bibliotheek in België.

We konden er niet over uit! Hoe was dit mogelijk?

Twee mensen, afzonderlijk van elkaar, die dezelfde boodschap ontvingen.

We hebben het hier nog vaak over gehad.

Maar vandaag zag ik het weer helemaal voor me.

Eerste schrijven aan jou

Lieve Lieffie,

Het is nu ruim 2,5 jaar geleden dat wij elkaar voor het eerst ontmoetten.

Wat hebben we veel meegemaakt.

Mooie, dierbare herinneringen maar zeker ook zeer moeilijke en pijnlijke momenten.

Ik kan soms nog steeds niet bevatten hoe het mogelijk is dat in 2,5 jaar tijd zoveel kan gebeuren.

Zoveel gebeurtenissen in een tijd die voorbij gevlogen is. Hoe is het mogelijk. 

Tijd is echt maar een relatief iets geloof ik.

Stel je voor dat wij toen tegen elkaar gezegd hadden dat we nu samen zouden zijn dan hadden we elkaar nooit geloofd.

Want wat leek dat onbereikbaar. En met een steeds groter gevoel naar elkaar toe werd dat onbereikbare steeds moeilijker en zwaarder.

Een herkenning op zielsniveau was het. En hoe!

Lieve lieffie, ik schrijf dit naar jou omdat ik wil proberen het dieper liggend gevoel naar elkaar toe tastbaar te houden. Niet dat het dat niet is want ik voel het elk moment van de dag. Maar je weet hoe het gaat, in de drukte, in de hectiek, in een gezin met 3 kinderen, dat je soms overweldigd wordt door deze hele wereld.

Ook nu is het weer schrijven tussen de soep en de aardappelen, luiers en helpen met huiswerk door. Maar niks op deze wereld kan me ervan weerhouden om te schrijven. Al doe ik er weken over.

Ik kan gaan nadenken over tijd en hoe kostbaar die is, dat je in de tijd die je hebt alles eruit moet halen wat je maar kunt. En ja, tijd gaat snel. Het kan ook zomaar ineens voorbij zijn.

Hoe dan ook, de tijd die wie nu samen gekregen hebben, dat is voor mij de dierbaarste tijd die er is.

Als ik terug kijk naar de afgelopen 2,5 jaar dan zijn onze mooie momentjes samen de momenten die ik mij vooral herinner. Dan zie ik ons tussen de rommel door samen dansen in de tuin, dan zie ik ons op een dekentje liggen bij het water.

De moeilijke dingen zijn niet de dingen waar ik het eerste aan denk. Nee, het zijn de fijne herinneringen die mij ondanks de rest een warm en gelukkig gevoel geven, die mij zo dierbaar zijn. Momenten die wij creëerden tussen alle hectiek en zooi door!

Wij zijn nu een jaar echt samen en nog steeds is het zoeken. Alles is nieuw. Nieuw huis, nieuwe woonplaats, nieuw gezin, nieuwe scholen en noem maar op. Bovendien gebeurt er nog steeds zoveel. Ik denk dat we alles wel zo een beetje meegemaakt hebben, denk je niet?

Scheidingen, ziekte, overlijden, verhuizingen, 'uit de kast komen' voor mij want ik was samen met een man en jij bent mijn meisje, schulden, zwangerschap, bevalling, ziektewet, nieuwe baan zoeken en ga zo nog maar even door. En nog steeds zitten we er middenin. Soms lijkt het maar niet op te houden en soms is het zwaar.

Maar we leren en we ervaren en we voelen, denken en zien. We zijn teruggekomen naar onze eigen kern en nu is het aan ons hoe we ons leven opnieuw gaan invullen. We komen onszelf tegen. Wie zijn we? Wat willen we? Wat vinden we fijn en wat juist helemaal niet? Waar liggen onze grenzen? Wat willen we veranderen?

Hoe dan ook, samen zijn wij zo sterk en zo krachtig. Wat zou het mooi zijn als we hier meer mee kunnen doen he ! Vanuit onze ervaringen mensen laten zien en voelen dat ze niet alleen staan en vooral laten voelen hoe ontzettend krachtig je juist bent in moeilijkere tijden en hoe je dit om kunt buigen om er iets positiefs en moois mee te doen.

Dát zou ik samen met je willen doen.

Voor nu zeg ik alleen maar dat ik trots op je ben, dat ik je bewonder en dat ik elke seconde dankbaar ben dat we samen zijn.

De aardappelen zijn klaar met koken, het vlees in bijna aangebrand en de kinderen roepen dat ze honger hebben.

En jij staat midden in de woonkamer, ik kijk je aan, je lacht en alles is GOED.