Over gevoeligheid deel 2

Het Her-Innerings weekend is nu 4 jaar geleden en in die 4 jaar ben ik

langzaam weer volledig gaan voelen. 
Mijn leven is echt 360 graden veranderd. Ongelofelijk wat er allemaal gebeurd is. Ik kwam mijn zielenliefde tegen. Ik heb een herkenning, verbondenheid en liefde mogen voelen die te groot is voor aardse woorden. 
Ik heb mijn hart gevolgd.

Maar de gevoeligheid. Hoe is het daar mee? In alle eerlijkheid worstel ik er nog steeds mee.
Ik weet zoveel meer. En ik weet dat ik niet alleen ben. Maar kleine dingetjes in het dagelijkse leven blijven moeilijk. Zeker in een gezin met toch wel een soort van opeens 3 kinderen. Ik hou van ze, ik vind het heerlijk maar soms ook even moeilijk wat betreft gevoel. 
Lawaai. Drukte. En voor mij heel moeilijk: tablets, computers, tv's, wifi, gsm's en al die moderne dingen die me echt overprikkelen. 
Eerlijk...geef mij een pick-up en een paar LP's en verder helemaal niks. Voor mij genoeg. 
Maar dit is zó moeilijk in een gezin en in deze tijd. En voor niemand te begrijpen eigenlijk. 
Tuurlijk kijk ik wel eens tv. Maar heel selectief. En ja, ik heb ook een gsm. Maar 's nachts niet naast mijn bed (want ik slaap er echt slechter door) en ik hecht er allemaal niet zoveel waarde aan. Het doet iets met me waar ik heel onrustig van wordt.

Drukte, verjaardagen, feesten, mensen. Ik vind het moeilijk om me ervoor af te sluiten. Ik pik nog steeds alles op en kom te vaak als een uitgewrongen vaatdoek terug. 

Gevoelens overspoelen me vaak. Ik lig regelmatig in de knoop met mezelf zonder precies te weten waarom. Sommige dingen kan ik zo moeilijk in woorden uitleggen want het is alleen gevoel wat ik voel. Vaak zijn het wel 100 dingen tegelijk. En ook dit is weer moeilijk. Voor de omgeving. Ik voel me er vaak schuldig over. 

Ik kan moeilijk tegen hardheid, geweld, brutaliteit, oneerlijkheid en onrechtvaardigheid. Dat raakt me diep diep diep.
Als kind kon ik de kleine dingen heel goed waarnemen: een zonnestraal, een dauwdruppel op een blad. Ik ging ter hoogte van de grassprieten liggen en kon ze als het ware voelen. De kleuren en de geuren van bloemen. Hier had ik houvast aan. Net als Alice in Wonderland: the world of my own.
Ik probeer dit telkens te blijven zien. Soms moeilijk in alle hectiek en drukte en strubbelingen maar ik wil het zo graag blijven zien en vooral voelen! Het is zo mooi.

Ik hou van de liefde die ik voel van m'n lieffie.  Haar zachtheid, schoonheid, vriendelijkheid en onvoorwaardelijke liefde maken voor een groot deel dat ik me thuis voel hier op aarde. Zij maakt de wereld echt een stukje mooier en lichter. Ze is bijzonder. 

Dingen zullen me altijd blijven raken en ik zal nog wel vaker uit balans zijn erdoor, om het zo maar te noemen. De ene keer raken ze me door hun schoonheid en puurheid en de andere keer door de hardheid of niet-zo-schoonheid.
Ik kan me nog steeds soms helemaal niet thuis voelen hier. Dan is er weer die heimwee

Ik wil zóveel, zoveel doen voor mensen. Ik wil het licht en de liefde die ik vanbinnen zo goed ken delen, laten zien en voelen aan de buitenwereld. Niet langer op slot en onzichtbaar en stilletjes, maar naar buiten gericht.
Vanuit mijzelf, mijn kern, mijn diepste wezen, voor iedereen die het wil voelen en zien. Als ik daaraan denk dan barst mijn ziel bijna van intens geluk. Maar hoe doe je dat? Dat weet ik dan weer niet.
Altijd zoekende. Maar al zoveel gevonden. Zoveel waar ik dankbaar voor ben. 
Mijn weg verder zal nog wel duidelijk worden. Ik ben nog niet klaar. 
Dat zegt mijn gevoel in ieder geval wel.

Voor iedereen die te maken heeft met over-gevoeligheid kan ik alleen maar zeggen; blijf de mooie dingen zien, hoe moeilijk het soms ook is. Want door licht te zien en te voelen kun je licht uitstralen. En hoe mooi is het als nu eens juist de mensen die veel voelen dit laten zien aan de wereld.
Een wereld die, zo ervaar ik hem wel vaak, toch wel hard kan zijn.
Hoe mooi is het als in deze wereld iets meer gevoel, licht en liefde te zien en te voelen zou zijn. Het is niet raar, het is niet gek. Het is puur. De kern van al dat gevoel is alleen maar puur.

Over gevoeligheid deel 1

Als kind werd ik omschreven als dromerig.
En als kind werd ik vaak overspoeld door gevoel.
Helaas was het voor mij moeilijk om dat te uiten.
Het werd veelal afgedaan als overdreven. Of genegeerd. 
De situatie toentertijd was er niet naar om hier iets mee te kunnen.
Mijn gevoel is altijd veel sterker geweest dan mijn denken.
Ik hoorde alles, zag alles, rook alles en voelde alles.
Vaak overprikkeld, niet wetende wat ik ermee moest doen.
Ik had vaak heimwee. Hele erge heimwee maar ik wist nooit precies waarheen.
Avonden keek ik uit mijn slaapkamerraam naar de sterren en ik was er van overtuigd dat er ergens een plek was waar ik vandaan kwam. Ik voelde me anders dan anderen. Ik voelde me hier niet thuis. 
Soms was ik er zelfs van overtuigd dat er een foutje gemaakt was en ik per ongeluk hier terecht was gekomen. Dan smeekte ik in mijn bed, onder de dekens, of "ze" me alsjeblieft wilden komen halen.
Hele eenzame momenten.
Als het donker was en ik mijn ogen sloot zag ik gezichten, hoorde ik geroezemoes van mensen leek het wel. Ik voelde regelmatig iemand bij me staan en dan was het alsof ik het kon zien, maar ook weer niet. 
Ik schreef veel. Verhalen over andere plekken. Waar de kleuren zo mooi waren dat je niet wist wat je zag. Waar vrede was en rust en waar alles mooi was. Een plek vol liefde. Diepe, intense liefde. Ik zag er nooit een mens maar ik was er nooit alleen.

Later toen ik ouder werd begon ik te merken dat als ik onder de mensen was er helemaal energieloos vandaan kwam. Of ik keek naar iemand en wist precies hoe die persoon zich voelde. Het rotte daarvan was dat ikzelf met dat gevoel naar huis ging.
Ook zag ik af en toe dingen die me echt deden schrikken. Dan zag ik dat iemand ziek was. Maar ja, dat kun je niet echt zeggen tegen iemand. 

Toen ik nog iets ouder werd en op mezelf ging wonen vond ik dat het maar eens afgelopen moest zijn met deze flauwekul, zoals ik het toen noemde. Heimwee? Kom op, ik was toch zeker geen kleuter meer die in die sprookjes geloofde! Ik was op aarde zoals iedereen en ik moest het er maar mee doen! Gevoel? Ook klaar mee. En ik stopte alles weg. En ik uitte het in op stap gaan, niet meer eten en noem maar op.
Het enige wat ik bleef doen was schrijven. Als ik schreef dan kwam de eenzaamheid en het anders voelen wel tot uiting. 

Pas jaren later begon alles weer erg op te spelen. Na de geboorte van mijn dochter. Ik voelde me helemaal niet fijn en vanaf dat moment begon de reis terug naar mezelf. Waar ik overigens na 8 jaar nog steeds mee bezig ben.
De heimwee kwam weer terug. Het niet thuis voelen was er weer. Het anders voelen ook in alle hevigheid.
Ik ging lezen over Hooggevoeligheid en herkende daar ontzettend veel in. 
Maar ja, wat nu? 
Ik leefde gewoon verder. Ik hield me vooral heel klein in de wereld omdat ik me zo anders voelde. Ik was bang dat iemand dat zou merken en me erop zou afrekenen. Ik deed maar wat ik dacht dat ik moest doen, zoals het hoorde.
Ik had moeite met de dagelijkse dingen. Onder de mensen zijn, werken, noem maar op. 
Ik kon slecht tegen de computers, tablets, versterkers en andere apparatuur die in huis stonden. Maar ga dat maar eens uitleggen! 
Ik trok me vaak terug in boeken, in muziek die me zó enorm konden raken of in de natuur. Ik wandelde heel veel.
Er was een plek waar ik helemaal tot rust kon komen. Waar ik een glimp kon voelen van de verhalen waar ik als kind over schreef. Hoog in de bergen. Daar waar het geluid van de wereld beneden je verdwijnt en je helemaal 1 bent met de natuur om je heen. 

Op een dag kwam ik het boekje 'het sprookje van de dood' tegen van Marie-Claire van der Bruggen.
En mijn mond viel open. Zij schreef precies wat ik al die jaren, mijn hele leven, gevoeld had. De heimwee, het weten dat er een 'thuis' is, zoals zij het zo mooi verwoordt. Dit was voor mij het punt waarop ik besefte dat ik niet gek was! Ik was toch nog niet zo raar en anders en het belangrijkste; ik was niet alleen.
Twee hele bijzondere vrouwen, waaronder Marie-Claire van der Bruggen, organiseerden een Her-Inneringsweekend. Een weekend in het teken van 'thuis', in het Her-Inneren wie je werkelijk bent. Een heel weekend in deze energie.
En hier begon mijn hart weer open te gaan. Op een kiertje, dat wel maar vanaf dat weekend gebeurde er ontzettend veel. Een weekend dat 4 jaar geleden alles veranderde...

Voor het vervolg: zie volgende blog.