Drie gouden regels

Gisteravond was er een informatie avond van groep 5, op de nieuwe school van mijn dochter van 8.
Een belangrijk thema waren de drie gouden regels waar ze op school intensief mee werken.
Later die avond had ik met jou een gesprek hierover en samen kwamen wij op het idee om deze drie gouden regels ook thuis te gaan introduceren. 
Want met 2 kinderen van 8 en 9 blijkt het weleens hoe moeilijk het is om ze stap voor stap wat zelfstandiger te laten worden, om voor zichzelf te leren zorgen, voor anderen en voor hun omgeving.
En dát zijn nu de drie gouden regels: Zorgen voor jezelf, zorgen voor anderen en zorgen voor je omgeving.
Zelfs voor ons, volwassenen, zijn deze regels een mooie eye-opener en wellicht een houvast om eens wat vaker bij stil te staan. Want pas als je voor jezelf zorgt kun je voor anderen zorgen en als je dat kunt dan zorg je ook voor je omgeving.
Heel mooi allemaal, maar het is hier natuurlijk geen school. Dus hoe gaan we het aanpakken op een leuke, speelse maar toch duidelijke manier? Want als dit lukt dan kunnen we de kinderen ook leren wat zelfstandiger te worden, zelf na te denken. We kunnen ze leren voor elkaar te zorgen. En we kunnen ze leren om bijvoorbeeld hier in huis een beetje mee te helpen en mee te denken.
Want heel, heel, heel eerlijk gezegd...het laat nogal eens te wensen over. Te vaak moeten wij alles 385 keer vragen, herhalen en nog gebeurt het een volgende keer niet. Op een dag horen we soms 874 keer 'mamaaaaa'. Ik denk dan toch dat het echt geen misdaad is als een kind ook leert even een uurtje voor zichzelf iets te doen en zelf kan proberen dingen op te lossen, op te ruimen, zelf kan leren zoeken en noem maar op. Als je niet om de 10 minuten 'mama' hoort, je hoeft niet steeds alles achter hun billetjes op te ruimen, er zo nu en dan geluisterd wordt, dan is er ook meer ruimte om eens een keer gericht iets leuks te doen. 
En hier is het waar de drie gouden regels hun intrede gaan doen.
Eerlijk gezegd lijkt het me zelfs heel leuk om hier een beetje mee te spelen.
De drie regels komen groot op de deur te hangen. We praten er over hoe de kinderen deze regels zien.
"Wat vind jij wat je kunt doen om goed voor jezelf te zorgen?"
Ik ben benieuwd wat ze daarop zeggen.
Ik kan dan dingen bedenken zoals: zorgen dat je hemd in je broek zit, zorgen dat je kamer opgeruimd is, zorgen dat je huiswerk af is, zorgen dat je tanden gepoetst zijn. Zij zullen vast hele andere dingen noemen ;-).
"Hoe zorg je goed voor elkaar?"
Elkaar een keertje helpen met huiswerk, drinken voor de ander pakken, de ander vertellen dat hij niet moet vergeten zijn tanden te poetsen (want als je dat zelf gedaan hebt en dus voor jezelf gezorgd hebt dan kun je ook een ander daarmee helpen).
"Hoe zorg je goed voor je omgeving?"
Je bordje naar de aanrecht brengen, je spulletjes opruimen, een keer helpen met boodschappen uit de auto dragen, in de toekomst wellicht een keer helpen met afwassen.
Je kunt er heel veel mee denk ik.
En als we dan elke dag aan ze vragen hoe ze voor zichzelf gezorgd hebben ( noem eens 2 dingetjes), hoe ze voor elkaar gezorgd hebben en voor de omgeving dan kun je hele leuke gesprekjes krijgen.
Een nieuwe insteek, een nieuwe uitdaging en een manier om als gezin leuk en leerzaam iets met elkaar te doen.
Ik vind het nu al een gouden idee, die drie gouden regels.

Toeval, herinneringen en gevoel

Toeval bestaat niet. Dat is wat je zo vaak hoort zeggen. En in alle eerlijkheid, de dingen die wij meegemaakt hebben lijken bijna te toevallig om toeval te zijn.
Wat het ook geweest is, het was voor mij een bewustwording om te stoppen met denken en me over te geven naar waar het hart me heen leidde. Naar jou. Elke weg bracht me weer naar jou.
Ja, ik herinner me het boekje nog als de dag van gisteren. 
Evenals de duif op de auto en het veertje. 
Ik kwam op een dag thuis en parkeerde mijn auto. Ik had de motor nog niet uit en er landde een duif op de motorkap die heel rustig bleef zitten en me door het autoraam aan keek. 
Ik maakte er een foto van met mijn gsm.
Later die dag plaatste ik deze foto op facebook. Wij hadden in deze periode even geen contact.
Een tijd later vertelde jij me dat op diezelfde dag,  op hetzelfde tijdstip bij jou een grote duivenveer voor je neer dwarrelde. Je stond naar buiten te kijken en vroeg aan het universum,of aan wie dan ook, om een teken. En daar gebeurde het. Je maakte er een foto van. Zo konden we zien hoe de tijdstippen precies overeenkwamen.

En zo zijn er zoveel 'toevalligheden' en er is zoveel synchroniciteit geweest. 
Dromen die hetzelfde waren, gebeurtenissen die zo overeenkwamen dat we niet anders konden dan verbaasd en dankbaar zijn.
Ik heb jou zo vaak gevoeld, ondanks de afstand en zonder contact te hebben. Ik wist het wanneer je ziek was, ik wist het wanneer er iets aan de hand was en dit klopte telkens weer.
En nog steeds. Zelfs nu in ons samen zijn voel ik jou. 
Waar ik ook ben en wat ik ook doe. Als we niet bij elkaar zijn dan is het net alsof alles een beetje leger voelt, minder betekenis en kleur heeft. Mijn binnenste, mijn ziel, licht op door het zien en voelen van jouw ziel. 
Dus ook al voel ik je altijd, nu we samen zijn besef ik dat naast dat voelen en niet lijfelijk zien ook een verlangen ontstaan is om daadwerkelijk bij elkaar te zijn en het voelen tastbaar te maken. Omdat dat het fijnste is wat er is!
Het dagelijkse leven kan ons weleens opslokken. Ik ben dan meestal degene die aan het einde van de dag opeens spijt kan hebben dat we die middag niet even de tijd hebben genomen voor die kop koffie, elkaar even écht zien en dus ook voelen. Samen kijken we elke dag uit naar de avond. En ja, ik ben meestal degene die in de stress kan schieten als er nog zoveel gedaan moet worden in die avond. Omdat ik doordrongen lijk te zijn van de tijd en het besef hoe kostbaar en dierbaar die tijd is. Vraag me maar niet waar het vandaan komt allemaal want ik heb geen idee. Het is er. En soms is dat best even moeilijk. 

We zijn een samengesteld gezin van 2 vrouwen en 3 kinderen. We leven in deze wereld, in deze maatschappij maar ik heb vanaf het begin gevoeld dat ik samen met jou nooit een 'standaard' gezin zal vormen. Ja, wat is een standaard gezin? Bestaat dat? Weet ik niet. Ik heb alleen weleens een beeld voor me van 2 ouders die elke dag werken, kinderen overal ophalen en 's avonds afgepeigerd op de bank ploffen. De een in de ene hoek en de ander in de andere hoek. De een op zijn telefoon tikkend en de ander voor de tv hangend. Helemaal prima, maar ik kan me dit beeld met jou samen totaal niet voorstellen. 
En elke avond is een cadeautje. We kletsen, we drinken een biertje, luisteren muziek, doen een klein dansje en kijken zo nu en dan een mooie film. Lekker tegen elkaar aan op de bank.
Overdag is het nog vaak zoeken naar de balans. Onze kinderen zijn 8, 9 en 1,5 jaar en het is druk, het is chaotisch en buiten de kinderen spelen nog zoveel andere dingen. Jij bent de praktische van ons twee. Ik verlies mezelf vaak in gevoel. Ik zie helaas elk detail, ik hoor alles, ruik alles en ervaar alles erg intens. 
Ik ben nog te vaak de 'Alice in Wonderland in the world of her own' in deze wereld. Jij staat meer met beide benen op de aarde, in de wereld. 
Ik vind je sterk, ik vind het bewonderenswaardig hoe je alles doet.

Het is weer de tijd dat de kinderen uit school komen en de jongste telg wakker wordt van zijn middag slaapje. En weet je? Ik kijk uit naar het leven, de drukte, de schoolverhalen en de knuffels, kusjes en streken van de jongste. Ik kijk alleen niet zo uit naar het rekenhuiswerk van de middelste, daar heb ik dan, zoals mijn hele leven met rekenen al het geval is, iets minder mee. En waar ik vooral alweer naar uitkijk is de koffie met jou samen, even in je ogen kijken, je handen aanraken. Want die koffietijd hebben we toch maar bewust ingelast. En ik kijk uit naar de avond, samen. Met jou.