Zomaar een dag

Met mijn hoofd in de zon en mijn voeten op de grindtegels buiten (waar ik overigens nog steeds niet echt aan kan wennen) kijk ik naar onze prachtige vlinderstruik.
Waarvan ik in het najaar even dacht na het snoeien, dit komt nooit meer goed.
Ik zie een vlinder, zij daalt neer op de mooie paarse bloem en ik kijk er vol bewondering naar.
In de zomer was het een komen en gaan voor vele prachtige gekleurde vlinders in onze tuin.
Vaak zaten we samen 's morgens met een kopje koffie te genieten van het moois wat voorbij kwam.
Het dansen van twee witte vlinders, de mooie blauwe lucht, een heerlijk kopje koffie en elkaar.
Dat zijn dan van die kleine geluksmomenten waar je echt blij en gelukkig van wordt.
Veel is er niet voor nodig en dat beseffen wij samen maar al te goed.

Toeval ? Synchroniciteit ?

Toeval ? Synchroniciteit ?

Ik keek vanmorgen in de boekenkast en kreeg even een flashback.

Weet je het nog lieffie?

Het zal ongeveer nu 2 jaar geleden zijn, ik herinner het me nog zo goed.

Dat ik naar de bibliotheek in Nijmegen ging .

Ik kwam nooit in een bieb, echt nooit, maar ging die dag erheen voor Yannick.

Ik zie me daar nog rondlopen en wat snuffelen tussen de boeken .

Tot mijn oog viel op dat ene kleine boekje,wat uitstak tussen al die andere boeken.

Mama luister je? Was de titel.

Ik hield het in mijn handen en iets van binnen zei mij dat ik het mee moest nemen en dat het 'iets' te maken had met jou.

Die avond sprak ik je en vertelde dat ik een boekje tegen was gekomen waarvan ik het gevoel had dat jij er iets mee te maken had. Vraag me niet waarom maar het voelde zo.

Ik stuurde je een foto van de voorkant van het boekje en toen was het stil...

Jij woonde 1,5 uur bij mij  vandaan, had diezelfde dag hetzelfde boekje, op dezelfde manier gevonden in een bibliotheek in België.

We konden er niet over uit! Hoe was dit mogelijk?

Twee mensen, afzonderlijk van elkaar, die dezelfde boodschap ontvingen.

We hebben het hier nog vaak over gehad.

Maar vandaag zag ik het weer helemaal voor me.