Momenten die er toe doen

Dream a little dream of me...

Wanneer dromen we nog van elkaar? Of beter gezegd hoe lang?

Je weet vast wel dat als je net verliefd bent je niets liever wil dan samen zijn.

Het liefst wil je elkaar dagen lang in de ogen kijken.

Er is verlangen naar elkaar en de buitenwereld schuift een beetje naar de achtergrond.

Maar hoe zit dat als je al jaren bij elkaar bent?

Soms loop ik door de straten, op die momenten dat het buiten donker is en binnen de lampen aan zijn. 

Er is nauwelijks een huis te vinden waar de tv niet aanstaat. 

Ik zie haar aan tafel achter de laptop zitten. Hij ligt op de bank tv te kijken. Elke avond weer.

Helemaal niks mis mee, als mensen zich daar “samen” gelukkig door voelen. Begrijp me niet verkeerd.

Ik hoor mensen zeggen: “je moet je eigen ding lekker kunnen doen”.

Ja, klopt. Daar is ook niks mis mee. Ik vind het fijn als mijn lieffie lekker zit te bladeren in een tijdschrift op de bank. Maar er gaat nooit een dag voorbij zonder naar elkaar te kijken, een kus te geven of even samen koffie te drinken.

We zitten graag na een drukke dag samen op de bank. Muziekje op de achtergrond en onder het genot van een biertje of glaasje port samen te praten.

Ik ben dankbaar voor deze waardevolle momenten. Dat zijn de momenten die er uiteindelijk toe doen.

Ik hoor vaak het lied van Marco Borsato in mijn hoofd: Als er nooit meer een morgen zou zijn.

Ik besef maar al te goed dat het niet vanzelfsprekend is dat wij samen zijn en tijd een kostbaar iets is. 

Als er nooit meer een morgen zou zijn dan is er maar 1 ding wat ik wens: samen zijn met mijn lieffie en ons gezin.

Het had heel anders kunnen zijn. Voor hetzelfde geld had ik over járen in het bejaardenhuis gestaan, kopje koffie in mijn hand en naar buiten starend. Verlangend en met spijt dat ik mijn hart niet heb kunnen volgen. Spijt dat ik nooit meer momenten met haar heb kunnen delen. 

Dit is een hele tijd mijn schrikbeeld geweest.

Maar zo is het niet gelopen.

We hebben de kans gekregen om het wél te doen. 

Voor mij is er geen later meer. Voor mij is er alleen maar NU. 

En NU kunnen wij samen onze momenten delen.
Door ervaringen weten wij dat het leven binnen 1 minuut compleet anders kan zijn. 

Mijn grote liefde voor haar blijft. Omdat ik blijf kijken. Omdat ik haar ogen blijf zoeken. Omdat we blijven praten, aandacht hebben voor en met elkaar. Omdat ik altijd terug ga naar gevoel. Naar mijn hart, daar waar zij me geraakt heeft en me nog steeds op elk moment van de dag kan raken. 

Al is het nog zo druk, al zijn we nog zo moe, al staan we tussen honderden mensen. ZIJ is degene waar ik altijd naar terugkeer, die ik opzoek en waar ik de rust en de liefde voel. En dan is alles GOED.

We zijn verbonden in liefde en die verbinding is zo sterk en krachtig. 

De wereld is de wereld en wij staan in die wereld. Samen, dwars door alles heen.

Verwachtingen van de wereld, daar word ik steeds minder gevoelig voor. De enige verwachting die er voor mij toe doet is de verwachting van ons samen, die van mij en die van haar.

Als je naar elkaar kunt blijven kijken dan blijf je elkaar ook zien. En als je elkaar blijft zien, ECHT blijft zien dan is in je relatie investeren ook geen opgave, dan IS het er gewoon. Vanuit liefde, vanuit gevoel. Dan is de wereld de wereld waarin je met zijn 2-en, voor jezelf, de krachtige kern vormt.

I dream a little dream of you...always have, always will.

Over je hart volgen en angst

Eén van de spreuken die voor ons heel erg toepasselijk is geworden is toch echt wel: Volg je hart want dat klopt.

Op het moment dat je je hart hoort spreken weet je eigenlijk al genoeg.
Waarom wij mensen daar dan regelmatig niet naar luisteren is zowel een raadsel als te verklaren.
Vaak is het de angst die ons tegenhoudt.
Doe jij al wat je hart je ingeeft dan voelt dat wat je doet goed. Dan laat het je hart als het ware zingen. 
Maar soms gebeurt er onverwachts iets in je leven wat je hart raakt. En dan kan het zijn dat je iets moet veranderen. 
Dat weet je, dat voel je. Je hart spreekt en roept. 
En daar ontstaat de angst.

Ik weet hoe groot die angst kan zijn en dat angst alles kan beïnvloeden. 
Het kan ervoor zorgen dat je verstijfd blijft staan waar je staat. Je blijft in je comfortzone want dat voelt het veiligste. Dat ken je en je bent ervan overtuigd dat dat het beste is. Tenminste, dat maakt je verstand je wijs.
Maar ondertussen blijft er iets knagen. Je blijft aan iets of iemand denken. Je hart blijft spreken.
Na alles wat er gebeurd is in de afgelopen periode heb ik geleerd dat als je wél door die angst heen kunt en durft te gaan het achteraf vaak minder erg was dan je ooit bedacht had. 
En dat juíst door je angst heen gaan betekent dat je innerlijk groeit, dat je vooruit komt en dat er deuren opengaan die je nooit voor mogelijk had gehouden! Geloof me.
Nee, ik weet dat je me nauwelijks zult geloven als je midden in die angst zit. 
Ik spreek echt uit ervaring. Ik weet wat angst is, wat hele grote angst is en ik weet hoe het is als je hart geraakt is en je het niet kunt of durft te volgen.
En weet je? Je hart niet kunnen volgen doet uiteindelijk meer pijn dan door de angst heen gaan!

Je wilt je hart volgen maar je wilt mensen geen pijn doen. Ook zoiets. 
Ik heb mensen nooit pijn willen doen en dacht door te zwijgen en me te verstoppen dat ik dat doel dan wel bereikte. Ik bedacht eeuwen lang hoe ik iets het beste aan kon pakken zonder mensen te kwetsen.
Iemand kwetsen zal nooit mijn intentie zijn.
Maar door de angst mensen pijn te doen deed ik ze uiteindelijk nog veel meer pijn. Ik was niet eerlijk. Ik was niet eerlijk naar mezelf en niet naar anderen. 

Je hart volgen is vaak angsten doorstaan, dingen veranderen, dingen aangaan. Je leven onder de loep nemen en wellicht jezelf ook.
Als je hart spreekt en je voelt het zó sterk dan kun je doen en laten wat je wilt. Je kunt er niet omheen. Hoe je het ook weg probeert te duwen, te negeren, ervoor weg te vluchten (meestal uit angst), het komt altijd weer bij je terug. 
Achteraf gezien is het eigenlijk zonde dat die angst zo parten kan spelen want je hart volgen maakt dat alles stroomt, maakt dat je dat doet wat je fijn vind, wat bij je past. Het maakt dat je intens geluk kunt voelen.
Je hart volgen betekent vertrouwen op je gevoel, op je hart, op jezelf. Het betekent dat je krachtig leert te zijn, dat je groeit. Hoe meer je je hart volgt hoe meer je kunt gaan leven vanuit je hart. Als je vanuit je hart leeft dan is het altijd goed. Alles wat je vanuit je hart doet, doe je vanuit liefde en kan dus nooit verkeerd zijn.

Angst maakt dat je stil blijft staan. Angst verstikt, doet pijn, maakt ziek. Door angst verandert er niks. Behalve dat het jezelf vanbinnen parten speelt.
Vanuit je hart leven betekent vooruit gaan, innerlijke groei, verandering, deuren die opengaan, stroming, liefde, licht, kracht, verbinding en gelukkig zijn.

Dus waar kies jij voor? Leven in angst en je hart niet durven volgen of leven dwars door de angsten heen, op weg naar je hart?

Pure liefde

Ik zie je 
Ik hoor je
Maar meest van alles
voel ik je
De ziel, spatzuiver
zoekt, vindt, raakt
tot in het diepe binnenste
Liefde is alles
wat er dan overblijft
Pure liefde
tot diep in de ziel
Laat het hart overstromen
van GELUK.

@Ellis

Schuldgevoel en bij jezelf blijven

Hoe vaak handelen wij, als mensen, eigenlijk vanuit schuldgevoel? Groot of klein schuldgevoel,maakt niet uit.

Wanneer doe je iets omdat je het zelf graag wil en wanneer doe je iets omdat je denkt dat het zo hoort en omdat je je schuldig voelt als je het niet doet?

We kennen allemaal wel die feestjes of verjaardagen waar je eigenlijk plichtsgetrouw naartoe gaat. Misschien zelfs zonder er echt over na te denken. Totdat het moment een keer komt dat je je niet zo lekker voelt, of je hebt gewoon écht even geen zin. Daar begint bij mij in elk geval altijd de twijfel.

Eerst draal ik 3 dagen...Ga ik wel? Ga ik niet? Eigenlijk wil ik een keer niet. Maar ja, dan denken ze misschien dat....Of ze hebben wellicht op me gerekend. Weet je wat? Ik denk er nog even over na (maar eigenlijk wil ik gewoon niet). Dan breekt de dag van het feestje aan. Bij het ontwaken bekruipt het me alweer...Nee, ik heb echt niet zoveel zin. Maar ja, ik voel me schuldig als ik niet ga. 

Nee, ik ga niet. Besluit gemaakt. En dan een uur voor het feestje heeft het schuldgevoel zo lopen knagen dat ik, veel te laat, van de bank opspring en me ga omkleden. In kleren die ik natuurlijk weer nergens kan vinden. Zucht, wáárom ga ik ook alweer? O ja, schuldgevoel.
Als ik dan eindelijk op het feestje arriveer dan kijkt iedereen verbaasd op: "huh, jij hier? We hadden je helemaal niet meer verwacht!"
BAAL denk je dan, wáárom ben ik niet op die bank gebleven met mijn heerlijke fleecedekentje?"

Wat als je een mailtje krijgt van iemand? Of een berichtje? En stel, je geeft niet meteen antwoord. Voel je je dan snel schuldig of in ieder geval een beetje bezwaard omdat je nog steeds niks hebt laten horen? 

Of je hebt Truus al 2 maanden niet gebeld. Wat zal zij wel denken? En weer bekruipt een schuldgevoel.

Maar eerlijk, denk je dat Truus of Klaas of Jan de dingen die JIJ denkt wat zij denken ook écht denken?

Wat als je nou alles wat je vanuit schuldgevoel doet eens laat? Het pas doet wanneer je er echt zin en tijd voor hebt. Omdat je het wíl. Omdat je het graag doet.

Maakt iets doen vanuit schuldgevoel niet dat je er steeds meer tegenaan gaat hikken? Gaat het dan uiteindelijk niet voelen alsof het een opgave is? Is er dan nog ruimte voor JOU en om te doen wat je zelf écht wil? 

En creëer je door vanuit schuldgevoel handelen (je bent immers OVERAL aanwezig, belt ALTIJD terug) niet juist verwachtingen bij de ander die steeds moeilijker worden om te doorbreken?

Voelen we ons schuldig naar onze ouders toe, naar onze kinderen toe, naar vrienden toe?

Hoeveel werkende ouders voelen zich schuldig naar hun kinderen toe? En geven ze daarom maar die nieuwste Nintendo of doen alles om het de kinderen naar de zin te maken in de tijd dat ze samen zijn.

Ik zal er maar niet over gaan uitwijden wat je daarmee creëert.

Hoe meer ik erover nadenk hoe meer ik me realiseer dat handelen vanuit schuldgevoel niet goed is voor jezelf maar vaak ook voor de ander niet. Want ben je dan eerlijk? Sta je dan in je kracht? Nee! Ik ben er echt van overtuigd van niet.

Ik probeer sinds niet al te lange tijd bij mezelf te voelen of ik iets doe omdat ik bang ben dat iemand anders wel eens iets zou kunnen denken (zijn of haar stukje) en ik me schuldig voel OF omdat ik het echt zo voél, zo wíl en zo kán. Ik heb veel te lang  (lees: mijn hele leven) gehandeld omdat ik dacht dat anderen het zo verwachtten. 
En daarmee heb ik veel gemist. Namelijk vooral mezelf.

Nu in deze periode van mijn leven waarin mijn lijf me terug gefloten heeft en mijn geest eigenlijk ook, kán ik niet anders dan voor mezelf zorgen, voor mezelf kiezen en kiezen wat voor mij het belangrijkste is. Dat is wat telt. 
En de rest....draait ook wel gewoon door. 
Nu leer ik voor het eerst langzaam mezelf kennen. Kan ik beginnen met zoeken wat ík leuk vind en kan en wil.

Door de gebeurtenissen van afgelopen tijd ben ik gaan leren wat écht belangrijk is. Zoals doen wat goed voelt. Niet over je eigen grenzen heen blijven gaan. 
En je kunt best mensen helpen (gráág zelfs) maar niet ten koste van jezelf (en je gezin) want je komt jezelf op een dag echt een keertje tegen. 

Het is de kunst om bij jezelf te blijven hierin, maar ik geloof oprecht dat als je dat eenmaal doorhebt je veel meer in je kracht staat, eerlijk bent voor jezelf én anderen en daar bereik je uiteindelijk veel meer mee.

Dan denk ik meteen weer aan de 3 gouden regels: zorgen voor jezelf is de eerste. Laat ik voor mezelf spreken en dat eerst eens gaan doen. 
Voor mezelf en voor de mensen die me dierbaar zijn (jij mijn lief en de kindjes). De rest komt daarna weer.