Schuldgevoel en bij jezelf blijven

Hoe vaak handelen wij, als mensen, eigenlijk vanuit schuldgevoel? Groot of klein schuldgevoel,maakt niet uit.

Wanneer doe je iets omdat je het zelf graag wil en wanneer doe je iets omdat je denkt dat het zo hoort en omdat je je schuldig voelt als je het niet doet?

We kennen allemaal wel die feestjes of verjaardagen waar je eigenlijk plichtsgetrouw naartoe gaat. Misschien zelfs zonder er echt over na te denken. Totdat het moment een keer komt dat je je niet zo lekker voelt, of je hebt gewoon écht even geen zin. Daar begint bij mij in elk geval altijd de twijfel.

Eerst draal ik 3 dagen...Ga ik wel? Ga ik niet? Eigenlijk wil ik een keer niet. Maar ja, dan denken ze misschien dat....Of ze hebben wellicht op me gerekend. Weet je wat? Ik denk er nog even over na (maar eigenlijk wil ik gewoon niet). Dan breekt de dag van het feestje aan. Bij het ontwaken bekruipt het me alweer...Nee, ik heb echt niet zoveel zin. Maar ja, ik voel me schuldig als ik niet ga. 

Nee, ik ga niet. Besluit gemaakt. En dan een uur voor het feestje heeft het schuldgevoel zo lopen knagen dat ik, veel te laat, van de bank opspring en me ga omkleden. In kleren die ik natuurlijk weer nergens kan vinden. Zucht, wáárom ga ik ook alweer? O ja, schuldgevoel.
Als ik dan eindelijk op het feestje arriveer dan kijkt iedereen verbaasd op: "huh, jij hier? We hadden je helemaal niet meer verwacht!"
BAAL denk je dan, wáárom ben ik niet op die bank gebleven met mijn heerlijke fleecedekentje?"

Wat als je een mailtje krijgt van iemand? Of een berichtje? En stel, je geeft niet meteen antwoord. Voel je je dan snel schuldig of in ieder geval een beetje bezwaard omdat je nog steeds niks hebt laten horen? 

Of je hebt Truus al 2 maanden niet gebeld. Wat zal zij wel denken? En weer bekruipt een schuldgevoel.

Maar eerlijk, denk je dat Truus of Klaas of Jan de dingen die JIJ denkt wat zij denken ook écht denken?

Wat als je nou alles wat je vanuit schuldgevoel doet eens laat? Het pas doet wanneer je er echt zin en tijd voor hebt. Omdat je het wíl. Omdat je het graag doet.

Maakt iets doen vanuit schuldgevoel niet dat je er steeds meer tegenaan gaat hikken? Gaat het dan uiteindelijk niet voelen alsof het een opgave is? Is er dan nog ruimte voor JOU en om te doen wat je zelf écht wil? 

En creëer je door vanuit schuldgevoel handelen (je bent immers OVERAL aanwezig, belt ALTIJD terug) niet juist verwachtingen bij de ander die steeds moeilijker worden om te doorbreken?

Voelen we ons schuldig naar onze ouders toe, naar onze kinderen toe, naar vrienden toe?

Hoeveel werkende ouders voelen zich schuldig naar hun kinderen toe? En geven ze daarom maar die nieuwste Nintendo of doen alles om het de kinderen naar de zin te maken in de tijd dat ze samen zijn.

Ik zal er maar niet over gaan uitwijden wat je daarmee creëert.

Hoe meer ik erover nadenk hoe meer ik me realiseer dat handelen vanuit schuldgevoel niet goed is voor jezelf maar vaak ook voor de ander niet. Want ben je dan eerlijk? Sta je dan in je kracht? Nee! Ik ben er echt van overtuigd van niet.

Ik probeer sinds niet al te lange tijd bij mezelf te voelen of ik iets doe omdat ik bang ben dat iemand anders wel eens iets zou kunnen denken (zijn of haar stukje) en ik me schuldig voel OF omdat ik het echt zo voél, zo wíl en zo kán. Ik heb veel te lang  (lees: mijn hele leven) gehandeld omdat ik dacht dat anderen het zo verwachtten. 
En daarmee heb ik veel gemist. Namelijk vooral mezelf.

Nu in deze periode van mijn leven waarin mijn lijf me terug gefloten heeft en mijn geest eigenlijk ook, kán ik niet anders dan voor mezelf zorgen, voor mezelf kiezen en kiezen wat voor mij het belangrijkste is. Dat is wat telt. 
En de rest....draait ook wel gewoon door. 
Nu leer ik voor het eerst langzaam mezelf kennen. Kan ik beginnen met zoeken wat ík leuk vind en kan en wil.

Door de gebeurtenissen van afgelopen tijd ben ik gaan leren wat écht belangrijk is. Zoals doen wat goed voelt. Niet over je eigen grenzen heen blijven gaan. 
En je kunt best mensen helpen (gráág zelfs) maar niet ten koste van jezelf (en je gezin) want je komt jezelf op een dag echt een keertje tegen. 

Het is de kunst om bij jezelf te blijven hierin, maar ik geloof oprecht dat als je dat eenmaal doorhebt je veel meer in je kracht staat, eerlijk bent voor jezelf én anderen en daar bereik je uiteindelijk veel meer mee.

Dan denk ik meteen weer aan de 3 gouden regels: zorgen voor jezelf is de eerste. Laat ik voor mezelf spreken en dat eerst eens gaan doen. 
Voor mezelf en voor de mensen die me dierbaar zijn (jij mijn lief en de kindjes). De rest komt daarna weer.

Sinterklaas en kinderen vertellen dat hij niet bestaat

                                 
De pepernoten liggen alweer in de winkels. 

Sinterklaasfeest het is bijna weer zover. 

Heel wat jaartjes (8 ongeveer) hebben wij mogen genieten van kinderen die vol overgave opgaan in de Sinterklaas wereld. 

Mijn dochter van 8 is er zelfs al een aantal jaren van overtuigd dat er een zwarte Piet verliefd op haar is.

We hebben gelachen, genoten en fijne tijden gehad.

Maar dan...Dan begin je te beseffen en je word ermee geconfronteerd dat ze op een leeftijd komen dat het een "kritieke fase" wordt wat betreft het geloven in Sinterklaas.

Steeds vaker vang je signalen op van leeftijdsgenootjes die niet meer geloven. 

Op de een of andere manier lijkt je kind dat ook mee te krijgen maar blijft steevast geloven!

Dan begint er (weer,zie mijn vorige blog) een lichtelijk schuldgevoel te knagen.

O jee, ik heb mijn kind zijn of haar hele leven iets wijsgemaakt. Je zag er nooit zo het kwaad van in. Natuurlijk dachten wij ook weleens, wat zijn we eigenlijk aan het doen? Maar door enthousiasme van de kids ging je er weer mee door en besefte je dat je ze dit eigenlijk ook niet had willen ontnemen.

Nu zitten onze 2 oudsten in groep 5. 

Groep 5, de klas waarin Sinterklaas niet meer uitgebreid in de klas komt maar waar ze Surprise doen. Hoera, de surprise-fase is aangebroken! 

Tijdens de ouderavond werd al voorzichtig gebracht dat het wellicht een ideetje kan zijn om je kind te gaan vertellen dat Sinterklaas niet bestaat. 

Dus wat nu? Hoe gaan wij vertellen dat de goedheiligman niet bestaat? 

We breken er hier al avonden onze hoofden over.

Wat vertel je? Hoe vertel je het en hoe ga je om met de reactie en gevoelens van je kind?

Gaan we voorbereiden wat we gaan zeggen? Of niet?

Iets in ons zegt dat we niet teveel moeten gaan nadenken. Dat we moeten VOELEN wanneer het moment juist is en het dan gewoon rustig vertellen.

Dat ze nu groot genoeg zijn om het GROTE geheim van Sinterklaas te weten.

Hij wel degelijk bestaan heeft en dat iedereen het zo mooi vond en daarom het Sinterklaas "sprookje" voor alle kindjes voort wilde zetten. 

Wij zijn benieuwd wanneer jullie het aan jullie kinderen vertelden en hoe ze reageerden!

Laat het verleden los

Verbondenheid

Even heb ik getwijfeld of ik hierover ga schrijven.
Schrijven over je gevoelens kan makkelijk zijn, om van je af te schrijven. Maar soms ook heel moeilijk.
En gevoelens heb ik flink de laatste tijd. 
Mijn hele leven ben ik een binnenvetter geweest. 
Tot 6 oktober 2012. Nadat ik in jouw ogen heb gekeken is er een achtbaan aan emoties en gevoelens losgekomen. Ik hou het er maar op dat ik steeds dichter bij mezelf kom en daarvoor moet je toch een aantal emoties doorstaan.
Door alle gebeurtenissen sinds die dag zijn die emoties nog meer opgestapeld. Er is zóveel gebeurd...
En ik doorstond alles elke keer maar weer. Ik ging maar door en door en door.
Als je me nu achteraf vraagt hoe ik dat gedaan heb dan heb ik geen idee.
Want op dit moment kunnen herinneringen uit onze hectische periode me echt tot tranen toe raken. Ik word er soms ontroerd door, soms blij door. 
Ik word er soms bang door. Ik word er soms verdrietig van.
De keren dat ik je mocht zien...En weer afscheid moest nemen. Altijd weer afscheid nemen. 
Alle berichtjes via whatsapp die we stuurden. Jij daar en ik waar ik was.
Elke avond welterusten zeggen, via datzelfde whatsapp, en me echt ziels-alleen voelen. 
Vooral dat laatste is een voorbeeld van iets wat me niet in de koude kleren is gaan zitten.
Lieffie, elke avond ben ik zó dankbaar dat ik naast je mag en kan liggen. Dichtbij. 
Maar het maakt me dan ook weleens bang want wat als er ooit een avond komt dat ik weer welterusten moet zeggen via de telefoon? Dat jij weer daar bent en ik hier.
Er zijn vast mensen die nu zullen denken: "mijn god, that's life en get a grip!'.
Maar die mensen weten niet hoe diep het telkens weer in mijn ziel gesneden heeft. Steeds afscheid nemen, op welke manier dan ook. 
En mijn innerlijk weten wíst dat het niet uitmaakte waar je was of wat je deed...Op zielsniveau waren we altijd heel dicht bij elkaar. En als ik daar al eens aan twijfelde dan gebeurde er wel weer iets, het leek wel gestuurd door de kosmos, dat me eraan herinnerde dat je er gewoon was. 
Dan hadden we weer dezelfde droom. Of we zagen of hoorde hetzelfde op hetzelfde moment. En dan voelde je weer heel dichtbij. 
Misschien is het een stukje ego dat bang wordt, hoopt, verlangt. 
Dan heb ik met dat stukje ego toch wel moeite (gehad), zelfs al weet ik vanbinnen echt wel beter. Of het is een lichtelijke "verwarring" want je ziet elkaar en neemt weer afscheid. En je bent zó graag bij elkaar want dan voelt het zó goed, zó mooi en zo alsof je thuiskomt dat je elkaar vanzelf mist en daardoor een beetje lijkt te "vergeten" dat je altijd samen bent, op een dieper niveau. Dit was ook altijd voelbaar als we niet lijfelijk samen waren.
Jij had mijn ziel geraakt en bleef hem raken. Je raakt mijn ziel nog steeds. En dat overdonderde me misschien want wat gebeurde er in hemelsnaam allemaal?!
Oude emoties en angsten, die nog niet uit mijn systeem zijn blijkbaar.
Mijn probleempje is dat gevoel de overhand heeft. Ik kan rationeel wel relativeren maar mijn gevoel overheerst. 
Ik hou ervan als je om me heen bent. Ik word rustig als ik in je ogen kijk. Ik hou ervan om met je te knuffelen. Als ik je hoor vertellen en als ik je zie lachen. Dan danst mijn ziel. 
Ik ben intens dankbaar dat we bij elkaar zijn. En ik realiseer me heel goed dat dat echt niet zo vanzelfsprekend is.
We hebben elkaar weer gevonden. We kwamen in een stroomversnelling terecht waarvan we dachten dat er geen einde meer aan kwam. Maar we verloren elkaar nooit uit het oog en al helemaal niet uit het hart. Sterker nog, we groeiden steeds meer naar elkaar toe. Er was geen ontkomen aan.
Dus tja, wat doe ik met al die gekke emoties, angsten en herinneringen?
Jij zou zeggen: "gooi ze in de kliko meisje". 
Ik laat ze maar zijn. Ze zijn een puntje in het grote geheel. Ik kan ze maar beter accepteren en laten stromen en dan in de kliko gooien. 
Ik vind er mijn weg wel in. Alles komt goed. 

Drie gouden regels

Gisteravond was er een informatie avond van groep 5, op de nieuwe school van mijn dochter van 8.
Een belangrijk thema waren de drie gouden regels waar ze op school intensief mee werken.
Later die avond had ik met jou een gesprek hierover en samen kwamen wij op het idee om deze drie gouden regels ook thuis te gaan introduceren. 
Want met 2 kinderen van 8 en 9 blijkt het weleens hoe moeilijk het is om ze stap voor stap wat zelfstandiger te laten worden, om voor zichzelf te leren zorgen, voor anderen en voor hun omgeving.
En dát zijn nu de drie gouden regels: Zorgen voor jezelf, zorgen voor anderen en zorgen voor je omgeving.
Zelfs voor ons, volwassenen, zijn deze regels een mooie eye-opener en wellicht een houvast om eens wat vaker bij stil te staan. Want pas als je voor jezelf zorgt kun je voor anderen zorgen en als je dat kunt dan zorg je ook voor je omgeving.
Heel mooi allemaal, maar het is hier natuurlijk geen school. Dus hoe gaan we het aanpakken op een leuke, speelse maar toch duidelijke manier? Want als dit lukt dan kunnen we de kinderen ook leren wat zelfstandiger te worden, zelf na te denken. We kunnen ze leren voor elkaar te zorgen. En we kunnen ze leren om bijvoorbeeld hier in huis een beetje mee te helpen en mee te denken.
Want heel, heel, heel eerlijk gezegd...het laat nogal eens te wensen over. Te vaak moeten wij alles 385 keer vragen, herhalen en nog gebeurt het een volgende keer niet. Op een dag horen we soms 874 keer 'mamaaaaa'. Ik denk dan toch dat het echt geen misdaad is als een kind ook leert even een uurtje voor zichzelf iets te doen en zelf kan proberen dingen op te lossen, op te ruimen, zelf kan leren zoeken en noem maar op. Als je niet om de 10 minuten 'mama' hoort, je hoeft niet steeds alles achter hun billetjes op te ruimen, er zo nu en dan geluisterd wordt, dan is er ook meer ruimte om eens een keer gericht iets leuks te doen. 
En hier is het waar de drie gouden regels hun intrede gaan doen.
Eerlijk gezegd lijkt het me zelfs heel leuk om hier een beetje mee te spelen.
De drie regels komen groot op de deur te hangen. We praten er over hoe de kinderen deze regels zien.
"Wat vind jij wat je kunt doen om goed voor jezelf te zorgen?"
Ik ben benieuwd wat ze daarop zeggen.
Ik kan dan dingen bedenken zoals: zorgen dat je hemd in je broek zit, zorgen dat je kamer opgeruimd is, zorgen dat je huiswerk af is, zorgen dat je tanden gepoetst zijn. Zij zullen vast hele andere dingen noemen ;-).
"Hoe zorg je goed voor elkaar?"
Elkaar een keertje helpen met huiswerk, drinken voor de ander pakken, de ander vertellen dat hij niet moet vergeten zijn tanden te poetsen (want als je dat zelf gedaan hebt en dus voor jezelf gezorgd hebt dan kun je ook een ander daarmee helpen).
"Hoe zorg je goed voor je omgeving?"
Je bordje naar de aanrecht brengen, je spulletjes opruimen, een keer helpen met boodschappen uit de auto dragen, in de toekomst wellicht een keer helpen met afwassen.
Je kunt er heel veel mee denk ik.
En als we dan elke dag aan ze vragen hoe ze voor zichzelf gezorgd hebben ( noem eens 2 dingetjes), hoe ze voor elkaar gezorgd hebben en voor de omgeving dan kun je hele leuke gesprekjes krijgen.
Een nieuwe insteek, een nieuwe uitdaging en een manier om als gezin leuk en leerzaam iets met elkaar te doen.
Ik vind het nu al een gouden idee, die drie gouden regels.