Toeval, herinneringen en gevoel

Toeval bestaat niet. Dat is wat je zo vaak hoort zeggen. En in alle eerlijkheid, de dingen die wij meegemaakt hebben lijken bijna te toevallig om toeval te zijn.
Wat het ook geweest is, het was voor mij een bewustwording om te stoppen met denken en me over te geven naar waar het hart me heen leidde. Naar jou. Elke weg bracht me weer naar jou.
Ja, ik herinner me het boekje nog als de dag van gisteren. 
Evenals de duif op de auto en het veertje. 
Ik kwam op een dag thuis en parkeerde mijn auto. Ik had de motor nog niet uit en er landde een duif op de motorkap die heel rustig bleef zitten en me door het autoraam aan keek. 
Ik maakte er een foto van met mijn gsm.
Later die dag plaatste ik deze foto op facebook. Wij hadden in deze periode even geen contact.
Een tijd later vertelde jij me dat op diezelfde dag,  op hetzelfde tijdstip bij jou een grote duivenveer voor je neer dwarrelde. Je stond naar buiten te kijken en vroeg aan het universum,of aan wie dan ook, om een teken. En daar gebeurde het. Je maakte er een foto van. Zo konden we zien hoe de tijdstippen precies overeenkwamen.

En zo zijn er zoveel 'toevalligheden' en er is zoveel synchroniciteit geweest. 
Dromen die hetzelfde waren, gebeurtenissen die zo overeenkwamen dat we niet anders konden dan verbaasd en dankbaar zijn.
Ik heb jou zo vaak gevoeld, ondanks de afstand en zonder contact te hebben. Ik wist het wanneer je ziek was, ik wist het wanneer er iets aan de hand was en dit klopte telkens weer.
En nog steeds. Zelfs nu in ons samen zijn voel ik jou. 
Waar ik ook ben en wat ik ook doe. Als we niet bij elkaar zijn dan is het net alsof alles een beetje leger voelt, minder betekenis en kleur heeft. Mijn binnenste, mijn ziel, licht op door het zien en voelen van jouw ziel. 
Dus ook al voel ik je altijd, nu we samen zijn besef ik dat naast dat voelen en niet lijfelijk zien ook een verlangen ontstaan is om daadwerkelijk bij elkaar te zijn en het voelen tastbaar te maken. Omdat dat het fijnste is wat er is!
Het dagelijkse leven kan ons weleens opslokken. Ik ben dan meestal degene die aan het einde van de dag opeens spijt kan hebben dat we die middag niet even de tijd hebben genomen voor die kop koffie, elkaar even écht zien en dus ook voelen. Samen kijken we elke dag uit naar de avond. En ja, ik ben meestal degene die in de stress kan schieten als er nog zoveel gedaan moet worden in die avond. Omdat ik doordrongen lijk te zijn van de tijd en het besef hoe kostbaar en dierbaar die tijd is. Vraag me maar niet waar het vandaan komt allemaal want ik heb geen idee. Het is er. En soms is dat best even moeilijk. 

We zijn een samengesteld gezin van 2 vrouwen en 3 kinderen. We leven in deze wereld, in deze maatschappij maar ik heb vanaf het begin gevoeld dat ik samen met jou nooit een 'standaard' gezin zal vormen. Ja, wat is een standaard gezin? Bestaat dat? Weet ik niet. Ik heb alleen weleens een beeld voor me van 2 ouders die elke dag werken, kinderen overal ophalen en 's avonds afgepeigerd op de bank ploffen. De een in de ene hoek en de ander in de andere hoek. De een op zijn telefoon tikkend en de ander voor de tv hangend. Helemaal prima, maar ik kan me dit beeld met jou samen totaal niet voorstellen. 
En elke avond is een cadeautje. We kletsen, we drinken een biertje, luisteren muziek, doen een klein dansje en kijken zo nu en dan een mooie film. Lekker tegen elkaar aan op de bank.
Overdag is het nog vaak zoeken naar de balans. Onze kinderen zijn 8, 9 en 1,5 jaar en het is druk, het is chaotisch en buiten de kinderen spelen nog zoveel andere dingen. Jij bent de praktische van ons twee. Ik verlies mezelf vaak in gevoel. Ik zie helaas elk detail, ik hoor alles, ruik alles en ervaar alles erg intens. 
Ik ben nog te vaak de 'Alice in Wonderland in the world of her own' in deze wereld. Jij staat meer met beide benen op de aarde, in de wereld. 
Ik vind je sterk, ik vind het bewonderenswaardig hoe je alles doet.

Het is weer de tijd dat de kinderen uit school komen en de jongste telg wakker wordt van zijn middag slaapje. En weet je? Ik kijk uit naar het leven, de drukte, de schoolverhalen en de knuffels, kusjes en streken van de jongste. Ik kijk alleen niet zo uit naar het rekenhuiswerk van de middelste, daar heb ik dan, zoals mijn hele leven met rekenen al het geval is, iets minder mee. En waar ik vooral alweer naar uitkijk is de koffie met jou samen, even in je ogen kijken, je handen aanraken. Want die koffietijd hebben we toch maar bewust ingelast. En ik kijk uit naar de avond, samen. Met jou. 

Toeval ? Synchroniciteit ?

Toeval ? Synchroniciteit ?

Ik keek vanmorgen in de boekenkast en kreeg even een flashback.

Weet je het nog lieffie?

Het zal ongeveer nu 2 jaar geleden zijn, ik herinner het me nog zo goed.

Dat ik naar de bibliotheek in Nijmegen ging .

Ik kwam nooit in een bieb, echt nooit, maar ging die dag erheen voor Yannick.

Ik zie me daar nog rondlopen en wat snuffelen tussen de boeken .

Tot mijn oog viel op dat ene kleine boekje,wat uitstak tussen al die andere boeken.

Mama luister je? Was de titel.

Ik hield het in mijn handen en iets van binnen zei mij dat ik het mee moest nemen en dat het 'iets' te maken had met jou.

Die avond sprak ik je en vertelde dat ik een boekje tegen was gekomen waarvan ik het gevoel had dat jij er iets mee te maken had. Vraag me niet waarom maar het voelde zo.

Ik stuurde je een foto van de voorkant van het boekje en toen was het stil...

Jij woonde 1,5 uur bij mij  vandaan, had diezelfde dag hetzelfde boekje, op dezelfde manier gevonden in een bibliotheek in België.

We konden er niet over uit! Hoe was dit mogelijk?

Twee mensen, afzonderlijk van elkaar, die dezelfde boodschap ontvingen.

We hebben het hier nog vaak over gehad.

Maar vandaag zag ik het weer helemaal voor me.

Eerste schrijven aan jou

Lieve Lieffie,

Het is nu ruim 2,5 jaar geleden dat wij elkaar voor het eerst ontmoetten.

Wat hebben we veel meegemaakt.

Mooie, dierbare herinneringen maar zeker ook zeer moeilijke en pijnlijke momenten.

Ik kan soms nog steeds niet bevatten hoe het mogelijk is dat in 2,5 jaar tijd zoveel kan gebeuren.

Zoveel gebeurtenissen in een tijd die voorbij gevlogen is. Hoe is het mogelijk. 

Tijd is echt maar een relatief iets geloof ik.

Stel je voor dat wij toen tegen elkaar gezegd hadden dat we nu samen zouden zijn dan hadden we elkaar nooit geloofd.

Want wat leek dat onbereikbaar. En met een steeds groter gevoel naar elkaar toe werd dat onbereikbare steeds moeilijker en zwaarder.

Een herkenning op zielsniveau was het. En hoe!

Lieve lieffie, ik schrijf dit naar jou omdat ik wil proberen het dieper liggend gevoel naar elkaar toe tastbaar te houden. Niet dat het dat niet is want ik voel het elk moment van de dag. Maar je weet hoe het gaat, in de drukte, in de hectiek, in een gezin met 3 kinderen, dat je soms overweldigd wordt door deze hele wereld.

Ook nu is het weer schrijven tussen de soep en de aardappelen, luiers en helpen met huiswerk door. Maar niks op deze wereld kan me ervan weerhouden om te schrijven. Al doe ik er weken over.

Ik kan gaan nadenken over tijd en hoe kostbaar die is, dat je in de tijd die je hebt alles eruit moet halen wat je maar kunt. En ja, tijd gaat snel. Het kan ook zomaar ineens voorbij zijn.

Hoe dan ook, de tijd die wie nu samen gekregen hebben, dat is voor mij de dierbaarste tijd die er is.

Als ik terug kijk naar de afgelopen 2,5 jaar dan zijn onze mooie momentjes samen de momenten die ik mij vooral herinner. Dan zie ik ons tussen de rommel door samen dansen in de tuin, dan zie ik ons op een dekentje liggen bij het water.

De moeilijke dingen zijn niet de dingen waar ik het eerste aan denk. Nee, het zijn de fijne herinneringen die mij ondanks de rest een warm en gelukkig gevoel geven, die mij zo dierbaar zijn. Momenten die wij creëerden tussen alle hectiek en zooi door!

Wij zijn nu een jaar echt samen en nog steeds is het zoeken. Alles is nieuw. Nieuw huis, nieuwe woonplaats, nieuw gezin, nieuwe scholen en noem maar op. Bovendien gebeurt er nog steeds zoveel. Ik denk dat we alles wel zo een beetje meegemaakt hebben, denk je niet?

Scheidingen, ziekte, overlijden, verhuizingen, 'uit de kast komen' voor mij want ik was samen met een man en jij bent mijn meisje, schulden, zwangerschap, bevalling, ziektewet, nieuwe baan zoeken en ga zo nog maar even door. En nog steeds zitten we er middenin. Soms lijkt het maar niet op te houden en soms is het zwaar.

Maar we leren en we ervaren en we voelen, denken en zien. We zijn teruggekomen naar onze eigen kern en nu is het aan ons hoe we ons leven opnieuw gaan invullen. We komen onszelf tegen. Wie zijn we? Wat willen we? Wat vinden we fijn en wat juist helemaal niet? Waar liggen onze grenzen? Wat willen we veranderen?

Hoe dan ook, samen zijn wij zo sterk en zo krachtig. Wat zou het mooi zijn als we hier meer mee kunnen doen he ! Vanuit onze ervaringen mensen laten zien en voelen dat ze niet alleen staan en vooral laten voelen hoe ontzettend krachtig je juist bent in moeilijkere tijden en hoe je dit om kunt buigen om er iets positiefs en moois mee te doen.

Dát zou ik samen met je willen doen.

Voor nu zeg ik alleen maar dat ik trots op je ben, dat ik je bewonder en dat ik elke seconde dankbaar ben dat we samen zijn.

De aardappelen zijn klaar met koken, het vlees in bijna aangebrand en de kinderen roepen dat ze honger hebben.

En jij staat midden in de woonkamer, ik kijk je aan, je lacht en alles is GOED.

Wild and Brave - Voor Yben

Lieve Yben,

Vandaag, precies een jaar geleden was de bijzondere dag dat jij geboren werd op deze wereld.

Ik zal het moment nooit vergeten dat ik in de OK jouw eerste huilgeluidje kon horen. Ik voel het nog steeds in mijn hart naklinken.

Jouw gezichtje dicht bij mij. De eerste live ontmoeting met jou, mijn lieve mannetje.

Later die ochtend kwam je op mijn buik liggen op de recovery. Jouw blote lijfje op de mijne. 

Je bewoog druk heen en weer. Ik heb bijna onafgebroken voor je gezongen. 

Fluisterend, het was alleen voor jou bedoeld.

Jouw grote ogen die in de dagen erna telkens vragend rondkeken. Alsof je niet goed besefte dat je ziel in je lichaam aan het dalen was, je op aarde terecht gekomen was. Ik bleef je maar vertellen dat je nu hier was, bij mama en dat je veilig was. Geen moment verloor ik jou uit mijn oog. In de nacht nam ik je bij me in bed, jouw gezichtje dicht tegen mijn gezicht. Je ontspande en sliep tegen me aan. In de weken die volgden bleef dit een gekoesterd moment dat vaak voorkwam.

Ik droeg je zoveel mogelijk bij me, dicht bij mijn hart. Opdat je zou horen en voelen dat je veilig was, ook al was je nu in de grote wereld beland.

Omstandigheden deden zich voor en er brak een onrustige tijd aan die zeker zijn weerslag op jou heeft gehad. Je huilde veel en ik probeerde je zo goed ik kon te troosten. Bij je te blijven.

Nu, een jaar later ben je een vrolijk, heel ondernemend manneke geworden. Motorisch wil je al zoveel wat wel eens tot frustratie kan lijden bij je. Je bent soms ondeugend, vaak heel lief.

Ik geniet van de momenten waarop ik je lach zie, je blij klapt in je handjes en je vrolijk wijst en naar me kijkt. De momenten waarop je je hoofdje tegen me aandrukt. Kusje, betekent dat.

Ik zie soms de angst in je ogen als je in een voor jou nieuwe situatie terecht komt. Als je vreemde mensen ontmoet. Je zoekt mijn blik en ik geef je die blik om je te laten weten dat het oké is. Ik probeer je zoveel mogelijk te helpen met je stappen in de grote wereld. Met het volste vertrouwen in jou en dat je het kunt.

Uit liefde hou ik je handje vast en uit liefde laat ik hem los zodra jij je eerste stapjes zelf zet.

Achter je staand als je valt, kijk ik of het je zelf lukt om op eigen kracht weer op te staan.

En lukt het niet, lieve Yben, dan kom ik naast je staan en help je overeind zodat je daarna weer opnieuw kunt proberen jouw eigen weg te gaan.

Ik hou van je, je bent mijn wonder.

Mama